Wśród burz

Miałam zamiar zostawić sobie trzeci tom sagi Agnieszki Krawczyk na czytanie w drodze do pracy, ale powiadomienie z biblioteki o kończącym się terminie i kolejce czekających przyspieszyło sprawę. Wczoraj wieczorem usiadłam i przepadłam. Tak jak poprzednie części jest to wartka i barwna historia artystki kabaretowej okresu międzywojennego i śledztwa prowadzonego przez jej prawnuczkę na temat jej życia i tajemniczego zniknięcia po wojnie. Tu wszystkie wątki zostały domknięte, a odpowiedź na każde pytanie udzielona. Tym razem akcja zaczyna się rok przed wybuchem wojny, a kończy tuż po upadku powstania warszawskiego. Dochodzenie Róży i jej znajomych oraz rozdziały relacjonujące wprost historię Ady Nirskiej odkrywają fakty na temat działalności tej kobiety i jej misji pomszczenia śmierci dawnego narzeczonego. Fabuła jest może nieco melodramatyczna, ale mnie podobało się przede wszystkim odtworzenie realiów życia Polaków tuż przed i w czasie okupacji niemieckiej. Autorka dotyka tu spraw dobrze znanych każdemu Polakowi z podręczników szkolnych, ale podaje je w sposób niewymuszony, lekki, dzięki czemu ma się wrażenie, że wchodzi się w świat bohaterów i dobrze go rozumie. Są tu i naiwne przekonania przedwojennych Polaków, że poczynania Hitlera to niegroźne fanaberie, a Polska ma silnych koalicjantów i jest bezpieczna, i okupacyjne problemy dnia codziennego, na przykład ze zdobywaniem artykułów żywnościowych, i akcje podejmowane przez państwo podziemne, i pomoc ludności żydowskiej, i kolaboracja z wrogiem i wiele innych zjawisk typowych dla tamtej rzeczywistości. Wątek współczesny to oczywiście usiłowania Róży, by wyjaśnić tajemnicę jej przodkini, ale też nieco, według mnie, wydumana historia miłosna, której przyświeca hasło: sama nie wiem, czego chcę. To chyba najsłabszy element tej powieści. Inteligentna kobieta, prowadząca z sukcesem własny biznes, spotyka się z przemiłym i zakochanym w niej prokuratorem Przemysławem, ale coś ją ciągnie do dziennikarza Maksa. Jednakże nie chce się sama przed sobą przyznać, co czuje naprawdę. Taki sobie ten wątek, ale wybaczam to autorce, bo ten wojenny nadrabia niedociągnięcia z nawiązką. Bardzo mi się ta seria podobała i żal mi, że to już koniec. Będę wyczekiwała kolejnych powieści Agnieszki Krawczyk, bo mam słabość do jej książek i wiem, że nie jestem sama. Polecam całą serię miłośniczkom literatury kobiecej. Jeśli już to właśnie w takim wydaniu.