Uzdrowicielka

Bardzo przyjemna kontynuacja historii o mieszkańcach górskiej wioski Nieznajomki. Autorka konsekwentnie wpisuje swoją opowieść w rytm natury i tym razem wydarzenia toczą się na przełomie jesieni i zimy. Okazuje się, że te miesiące nie są w przyrodzie martwe, a informacje o tym, co kwitnie i owocuje, co należy zebrać z łąk i lasów i co dzieje się na nocnym niebie zawarte są na początku każdego rozdziału. Tym razem fabuła skupiona jest na dylematach Zośki, która poprzez zapis w testamencie została niejako namaszczona na kontynuatorkę dzieła babki Zazuliny. Ponieważ jednak nie może się na to zdecydować, więc i jej otoczenie nie może funkcjonować harmonijnie. Tak jakby świat dawał Zośce do zrozumienia, że dopóki nie ułoży się ze swoim przeznaczeniem, świat wokół niej nie zacznie dobrze działać. Stąd zawirowania emocjonalne między bohaterką a Aleksym i Mariuszem, kłopoty małżeńskie Elwiry, awantury z daleką rodziną Zazuliny, czy niesnaski sąsiedzkie. Do tego małego uniwersum dołącza nowy bohater- Teo, który zdaje się nie powiedział jeszcze ostatniego słowa, a wątek ukrytego w leśnej chacie przyrodnika Antoniego i jego trudnej relacji z synem został ciekawie rozwinięty. Agnieszka Krawczyk bardzo umiejętnie sprawiła, że każdy, kto przeczyta „Uzdrowicielkę” czuje przymus natychmiastowego sięgnięcia po trzeci tom, bo zawiesiła akcję w tak emocjonującym miejscu, że nie da się tego nie zrobić. Obok mnie też już leży egzemplarz i jeszcze dziś zamierzam zacząć go czytać. To niezły sposób na umilenie sobie niedzieli.