Wrota Abaddona

Powiadają że do trzech razy sztuka... I w zasadzie to się tutaj dość dobrze sprawdza, gdyż jest to jak do tej pory najsłabsze ogniwo łańcucha "Ekspansji". Posypała nam się akcja, tom ten niewątpliwie ma najsłabszą ze wszystkich dotychczasowych dynamikę. Posypały nam się też postaci, bo choć Melbę uznać możemy za postać dość nietuzinkową, to już Anna męczy i dręczy oczy swą miałkością, a Byk, Byk po prostu pozbawiony jest kręgosłupa... Posypała nam się również logika fabuły, protomolekuła była u zarania tej opowieści czymś, co w sposób dość bezwzględny rozprawiało się z materią organiczną. Czy to, za pomocą dłubania w DNA, czy to, za pomocą radosnych zabaw z pozostałymi dość podstawowymi składnikami naszych organizmów, z olbrzymią skutecznością przerabiała ludzkie białka na tajemniczą papkę, tudzież wyposażała owe organizmy w setki czy też tysiące dodatkowych rurek,,, Aż tu nagle zbudowała se - Gwiezdne Wrota… z czego? Z przetworzonych ciał ludzkich? A może wczasy na Wenus, nie tak przecież odległej od Ziemi, dały jej okazję do obejrzenia słynnego serialu „Stargate”. Co w efekcie wpłynęło u rzeczonej protomolekuły na zmianę zainteresowań, i z chemii bądź co bądź organicznej, przerzuciła się na tę nieorganiczną? Ale jak? W którym momencie? Z jakiego powodu? Niech mnie ktoś oświeci, bo nie załapałem, być może mój umysł odpłynął gdzieś uciekając przed wkradającą się nudą… OK, a co na plus? Zdecydowanie ów system Wrót właśnie, z czegokolwiek by one nie powstały… Daje on autorom nowe możliwości fabularne, a opisywanej przez nich ludzkości stwarza niewyczerpane wręcz możliwości do „Ekspansji” Polecam, licząc na coś więcej w kolejnych tomach...