Gry Nemezis

Oto nadszedł moment, kiedy wszyscy fani załogi Holdena powinni poczuć się dopieszczeni i usatysfakcjonowani, bo ten tom jest tylko o nich. Każdy z czwórki bohaterów dochodzi do głosu, dowiadujemy się o ich przeszłości, a to wszystko w towarzystwie rebelii Pasiarzy i widma apokalipsy wiszącego nad naszą rodzimą planetą. I ja też w tym tomie poczułam się dopieszczona, podekscytowana i byłabym skłonna powiedzieć, że to był najlepszy tom z serii, ale dlaczego tak nie powiem o tym później. Rosynant jest doprowadzany do świetności po powrocie z poprzedniej misji. Załoga ma trochę czasu dla siebie, każdy postanawia wykorzystać go na uporządkowanie swoich osobistych spraw. Rozstają się. A tymczasem giną statki wlatujące do pierścienia i zaczyna narastać rewolucyjne napięcie. Czy członkom załogi uda się jeszcze kiedyś wrócić do siebie i połączyć siły? Na plus jest to, że wreszcie jeszcze bardziej zżyłam się z załoga Rosa, która lekko zaczęła mnie nudzić ostatnio. Poznajemy trochę faktów z ich przeszłości, dużo ich myśli i refleksji, dzięki czemu polubiłam Amosa i Naomi, a zwłaszcza Naomi jeszcze bardziej. Dzieje się dużo zaskakujących rzeczy, nie ma czasu na nudę i przeciągnięcia. Wracają na scenę moje ulubione bohaterki, czyli Bobbie i Avasarala. Niektóre sceny, zwłaszcza te z Naomi trzymały mnie w nieopisanym napięciu. Co na minus? Pierwszy dla wydawnictwa, bo jak można umieścić na okładce informację, która dzieje się dopiero w połowie książki to mi się w głowie nie mieści. Drugi dla autorów, bo czasem jednak mogliby być jak George R.R. Martin dla swoich bohaterów. Nie dużo, ale odrobinkę. Żeby to moje drżenie w kluczowych momentach było jeszcze potężniejsze i może bym uroniła nad czymś łzę. Rambo i karaluchom mówię stanowcze nie! Ale ogólnie jestem usatysfakcjonowana. Nie tylko tą częścią, ale całą serią i ciekawa jestem, co autorzy mają jeszcze do zaoferowania.