Wojna absolutna

Miroslav Żamboch to autor mi bardzo dobrze znany ze względu, że sporo książek już jego autorstwa przeczytałem. Gdy zobaczyłem nowszą powieść w bibliotece to wypożyczyłem wiedziony ciekawością, co tym razem autor wymyślił. Poznajemy naszego bohatera podczas wypełniania niebezpiecznej misji i od tej pory śledzimy jego przygody. Tak pokrótce nie wnikając w fabułę można napisać o samej treści. Już na początku możemy odczuć, z czym będziemy mieli do czynienia ze względu na pierwszą misję, jaką wypełnia nasz bohater. Wielkie statki, machiny bojowe, statki kosmiczne i różnego rodzaju roboty przystosowane do walk na powierzchni planet i w kosmosie to tylko niektóre rzeczy, jakie spotykamy w książce. Ludzie kontra maszyny lub sojusze z inteligentnymi SI, aby czerpać obu polne korzyści. Zwalczające się frakcje i bandyckie napady. Autor popuścił wyobraźnie i stworzył całkiem ciekawe uniwersum, które prosi się o większe rozbudowanie niż zostało zaprezentowane czytelnikowi. Opisy bitew i stosowania niezwykłych technologii wypadają świetnie. Klarownie i przystępnie podane z barwnymi oraz często plastycznymi opisami robią nad wyraz dobre wrażenie. Przez to otrzymuje naprawdę wielką rozwałkę, gdzie bitwy toczą się z wykorzystywaniem sporej ilości przeciwników do unicestwienia. Bohaterem powieści został robot DB-24, który staje się inteligentny, ale musi ukrywać swoją inteligencję ze względu procedur, jakie mogą być zastosowane na nim, jakimi jest zniszczenie jego. Jest ryzykantem, dzięki wzrostowi inteligencji także podstępny i analizujący wszystko, co się dzieje wokoło niego. Wybierający najlepsze rozwiązania, ale niebojący się otwartej walki z przeciwnikiem. Jego postać została dobrze nakreślona i przyznaje polubiłem jego sposób bycia. Sympatycznie po prostu wypada. Z takich postaci wartych zauważenia jest Tamara. Pozostałe wprowadzane postacie są najwyżej tłem dla głównego bohatera, ponieważ służą często, jako przeciwnicy lub osoby mające do wypełnienia swoje role w opowieści, ale zostały też nieźle nakreślone. Może nie występują tutaj papierowe postacie, ale czasami brak im większej głębi i spowodowane zapewne to jest przez stawianie na pędzącą akcję, czemu nie ma czasu na lepsze nakreślenie bohaterów. Akcja leci tak szybko jak Struś Pędziwiatr. Błyskawicznie i ciągle do przodu. Nie ma żadnych przestojów czy nawet długich opisów. Duży nacisk położono właśnie na szybka akcję pełną strzelanin i walk pomiędzy bohaterem, a jego przeciwnikami. Nie nudziłem się w ogóle podczas czytania. Sama historia jest ciekawa i niesamowicie wsiąkłem w nią. Dobrym pomysłem było uczynienie narratorem właśnie głównego bohatera, który opowiada swoje przygody z własnego punktu widzenia. Wniosło wiele do samej historii i często barwne opisy prowadziły do odczucia jakby samemu tam się było. Właśnie również dzięki temu postać głównego bohatera wiele zyskuje i można się nim zainteresować. Śledzić z ciekawością jego przygody. Nawet techniczne aspekty dotyczące robotów, jakie wykorzystał autor w opowieści zostały w przystępny sposób podane bez żadnych długich opisów ich działania przez to nie dochodziło do zatrzymania tempa akcji. Nie oczekiwałem czegoś wielkiego, więc nie zawiodłem się. Autor stworzył dobrą opowieść z robotami w roli głównej walczącymi z ludźmi lub sobie podobnymi. Nie ukrywam, ze lubię takie historie i właśnie obecna trafiła w moje gusta. Nie jest to wybitne dzieło, ale dobra książka dostarczająca sporo rozrywki podczas czytania. Ma swoje małe mankamenty, ale jako niewymagająca lektura sprawdza się doskonale. Napisana została lekkim i barwnym językiem. Przeczytałem z przyjemnością i miło spędziłem czas przy niej. Zakończenie pozostało otwarte i możliwe, ze będzie nawet kontynuacja, ale zobaczymy jak wyjdzie. Jestem zadowolony z lektury kolejnej książki autora i czekam na kolejne. Miłośnicy fantastyki lub dobrej niewymagającej książki powinni się nią zainteresować, ale pamiętać trzeba, że jest to lektura czysto rozrywkowa. Nie można się nastawiać na coś wybitnego, ale można miło spędzić czas podczas czytania. Polecam.