Koniasz. Wilk samotnik, t.2

Mimo, że jestem fanką fantastyki to wolałam Koniasza w mniej magicznym wydaniu. Jego dotychczasowe przygody obywały się bez czarodziejów i były zdecydowanie lepsze, gdy nie otaczał ich nimb zaklęć. A tu i morderczy magowie, i Konwent jak nic wyjęty z historii inkwizycji, magiczna broń i szkodliwe zaklęcia rzucane co krok. Nie takich przygód się spodziewałam. Uleciał gdzieś cały urok nieokrzesanych eskapad Koniasza, gdy liczyły się tylko jego miecz, mądra głowa, zimna krew i stalowe nerwy. Mimo tego daję solidne 6, bo sam pomysł na fabułę był naprawdę dobry, miejsca akcji też mi się podobały, bohaterowie dopisali (za tymi dobrymi tęsknię a źli - dobrze, że już ich nie ma). Mimo gorszej końcówki polecam całą serię.