Wnuczka do orzechów

Choćbym nie wiem jak bardzo starał się polubić tą powieść Małgorzaty Musierowicz, muszę stwierdzić że mi się to nie udało. Autorka prześwietnej Jeżycjady, tom za tomem, obniża loty niegdyś, swojego kunsztu, a teraz mam wrażenie, prawie grafomanii. Wprawdzie mamy trochę akcji, troszkę pięknych opisów, parę nowych nawet ciekawych postaci, ale coś tu nie gra. Zdarzają się przestoje w akcji, jakbyśmy razem z autorką zrezygnowali z aut i wsiedli do bryczki, zaprzęgniętej w konia. Jest przez to swojsko, czuć wieś i lato, ale to już nie to co dawniej. Uwierają sztucznie poprowadzone opisy, a czasem nawet dialogi. Prawie wszystkie postacie są nienaturalnie dobre. Optymizm moralny bardzo podobał mi się we wcześniejszych powieściach tego cyklu, tym razem przeszkadzał. "Wnuczka do orzechów" to jak dla mnie najsłabsza powieść Jeżycjady.