Kwiat Kalafiora

Znowu zaszyłam się w ciepłym i przytulnym domu rodziny Borejków. Akcja toczy się na przestrzeni jednego miesiąca - stycznia 1978 roku. Dla wielu młodych osób to właściwie prehistoria, a czasy PRL-u są trudne do wyobrażenia. Tym razem główną bohaterką jest Gabrysia - najstarsza Borejkówna. Po tym jak mama ląduje w szpitalu prowadzenie całego domu z nagła staje się jej obowiązkiem. Gabrysia da się lubić. Jest bardzo stanowcza i wyrazista. Nie przejmuje się zbytnio swoim wyglądem, ale potrafi zaczytywać się w Arystotelesie. Pomysł sprzedawania książek w antykwariacie, by kupić coś do jedzenia mnie rozbawił (ciężko sobie wyobrazić ile trzeba tych książek mieć, zresztą ja nie lubię się rozstawać z żadną z moich książek). Opowieść jest pełna humoru, rodzinnego ciepła i zamieszania typowego dla domu w którym głowa rodziny - tata Borejko jest chodzącym w chmurach humanistą posiadającym cztery córki. Humor, pozytywny wydźwięk i przemycane między wierszami wskazówki, co w życiu powinno najbardziej się liczyć to największe zalety tej książki. Na poprawę nastroju rewelacyjna. Seria "Jeżycjada" w dalszym ciągu mi się podoba i już nie mogę się doczekać na kolejną część.