Włoskie szpilki

Książka Magdaleny Tulli jest tak oszczędna w słowa, że chciałabym by moja ocena też taka była. Boję się zmącić to wrażenie, które zostawiła po sobie. Precyzyjna i zwięzła. Każde słowo wydaje się tu na miejscu. Nie trzeba się rozpraszać nad oceną stylu. Można się wtopić w tok myśli głównej bohaterki. Kilka wątków z życia, każdy z nich staje się tematem opowiadania. A tematy to trudne i bolesne: choroba Alzheimera, wpływ wojny na życie przyszłych nawet pokoleń, niemożność pokochania własnego dziecka, odmienność i niezrozumienie, osamotnienie i wyobcowanie w rodzinie, w szkole, w kraju. Widać, że autorka nie boi poruszać się trudnych tematów. Powieść Tulli podobała mi się, choć jest to dziwne "podobanie", bo historia, która nie jest ładna. Wręcz przeciwnie - jest bolesna, smutna i przytłaczająca. Wpływ wojny i obozowych przeżyć na następne pokolenia jest przerażający. Wydaje się, że historia ta będzie krążyć w nich jeszcze przez wiele lat, dziedziczona z grupą krwi i kodem DNA. Opis powojennej Polski też nie nastraja optymizmem wraz z całą jej ponurością, szarością i beznadzieją. Tu nawet słońce świeci jakoś słąbiej. Szczególnie w porównaniu z Mediolanem, w którym główna bohaterka ma szansę bywać ze względu na swoje włoskie korzenie. Bohaterkę poznajmy już jako dorosłą kobietę, która w każdym krótkim opowiadaniu snuje swoje trudne wspomnienia z różnych okresów życia. Stara się zrozumieć samą siebie, swoje korzenie, poukładać swoje życie i pamięć a także ochronić siebie na tyle, na ile się da. Wytłumaczyć samą siebie. I pogodzić w sobie dwa różne dziedzictwa. Wydaje się być głosem tego pokolenia, które przetrwało pomimo złych doświadczeń z dzieciństwa. Bardzo dobra książka.