Winda do miłości

Lektura książki „Winda do miłości” była dla mnie sporym zaskoczeniem, choć niestety nie tak pozytywnym, jak się spodziewałam. Jako wierna czytelniczka zarówno Magdaleny Witkiewicz, jak i Alka Rogozińskiego, zasiadłam do tej pozycji z ogromnymi oczekiwaniami, licząc na wybuchową mieszankę wzruszeń i błyskotliwego humoru. Niestety, tym razem literacka chemia między moimi ulubionymi autorami zupełnie do mnie nie trafiła i z przykrością muszę stwierdzić, że ich wspólny projekt okazał się znacznie słabszy niż solowe dokonania. Głównym problemem tej opowieści jest dla mnie fabuła, która mimo obiecującego motywu klątwy ciążącej nad kamienicą przy ulicy Miłosnej, okazała się po prostu banalna. Historia idealistki i młodego dziennikarza, choć osadzona w urokliwie niszczejących murach, toczy się przewidywalnym torem, nie oferując żadnych większych emocji czy zwrotów akcji, które przykułyby moją uwagę na dłużej. Miałam wrażenie, że gdzieś po drodze zgubił się ten wyjątkowy styl pani Magdaleny, który zawsze potrafi poruszyć najczulsze struny w mojej duszy. Zamiast głębi i „pięknego pisania”, dostałam dość powierzchowną relację, której brakowało autentyczności. Równie dużym rozczarowaniem okazały się postacie, które w mojej ocenie wypadły blado i mało wyraziście. Trudno było mi nawiązać z nimi jakąkolwiek więź czy szczerze kibicować ich zmaganiom z losem. Co więcej, w tekście niemal zupełnie nie wybrzmiewa charakterystyczny, czarny humor Alka Rogozińskiego, który zazwyczaj sprawia, że od jego książek nie można się oderwać. Zamiast ironicznych puent i zabawnych dialogów, otrzymałam poprawną, ale pozbawioną pazura opowieść o naprawianiu cieknących kranów i złamanych serc. „Winda do miłości” to dla mnie dowód na to, że dwa wielkie talenty nie zawsze tworzą wspólnie nową jakość – czasem po prostu wzajemnie się neutralizują.