Listy pisane szeptem

Ta powieść to coś w rodzaju poradnika małżeńskiego choć w fabularnej formie. Autorka porusza w niej wiele problemów, które pojawiają się w większości małżeństw. Normalnych małżeństw czyli takich, w których nie ma przemocy, alkoholizmu i biedy. Są za to takie sprawy jak podział obowiązków małżeńskich, wychowywanie dzieci, seks małżeński, miłość i przyzwyczajenie, które z każdym rokiem zastępuje miłość o ile się jej nie pielęgnuje. Karolina i Sławek są małżeństwem od 25 lat. Ona to obdarzona szczególną intuicją bałaganiara, łatwo nawiązująca znajomości i pełna energii kobieta. On jest spokojnym domatorem i pedantem, mężczyzną z zasadami i jednocześnie mało wylewną osobą. Jeśli raz wyznał swojej żonie miłość to po co się powtarzać. Przecież ona to wie. Żyją ze sobą a jakby obok siebie i ewidentnie są idealnym przykładem na poparcie stwierdzenia, że kobiety są z Wenus a mężczyźni z Marsa. Co mi się podobało? Na pewno przedstawienie problemu opieki nad dzieckiem, kiedy ona siedzi w domu, a on pracuje. Ona goni resztkami sił, zajmując się córką i oczekuje że po powrocie z pracy mąż przejmie te obowiązku. Tymczasem on twierdzi, że nie potrafi i ucieka w pracę. I jeszcze ma wyobrażenie, że jego żona siedzi w domu i nic nie robi. Ich rozmowy oraz kłótnie stanowiły kwintesencję relacji w większości małżeństw. Ona do niego mówi, a on do jej słów dokłada drugie dno. Nie ma szans na porozumienie. A na koniec się wzruszyłam. Serdecznie polecam