Wilcze prawo

Historia zawirowań wojennych w siedemnastym wieku na Ukrainie oraz okoliczności powstania Chmielnickiego stanowi tylko pretekst i znakomite tło dla pysznej zabawy z elementami fantastyki. Dębski pokazuje tutaj swoje odmienne oblicze, z werwą i humorem opisuje Wilkozaków- wymyślone przez siebie plemię wilkołaków, walczących ze zwykłymi ludźmi, mogących przemieniać się w bestie w okołopełni. Mankamentem jest niecodzienny pomysł, by bohaterów było kilku. Z jednej strony główną osią fabuły są poszukiwania Kozaka Serhija jego córki Halszki i żony Mariki, które zostały uprowadzone przez wilczą watahę. Bohaterką jest też sama Marika, zgwałcona przez jednego z basiorów. Ponieważ został za to zabity, w chwili śmierci oddał swojego wilczego ducha właśnie tej kobiecie. Skutkiem tego zamieniła się w wilczycę o niespotykanych do tej pory umiejętnościach i udało się jej zbiec. Mamy też samego Chmielnickiego, rozchwianego emocjonalnie, nie rozumiejącego zawiłości polityki, zajadle walczącego z nienawistną mu Rzeczpospolitą i jego ukochanego synalka. innym wątkiem są usiłowania basiora Hrehorego by utrzymać i ocalić watahę przed zakusami Chmielnickiego i jemu podobnych, by stado prawidłowo się rozrastało i mogło cieszyć się wolnością i niezawisłością. Choć trup ściele się gęsto, posoka kapie na każdej stronie, opisane są wymyślne tortury i sposoby kaźni, jednak czytelnika porywa fantazja pisarza i daje się on uwieść tej opowieści. Z chęcią poznam inne utwory traktujące o Wilkozakach.