Wiktor i Hanka

I tak kończy się przepiękna opowieść o rodzinach Kaledinów i Jaxa-Raweckich. Powieść o gorących namiętnościach, burzliwych rozstaniach i powrotach, miłości i zdradzie. Ale perypetie bohaterów sagi są tylko tłem dla ukazania tragicznych losów naszej Ojczyzny w dwudziestym wieku. W tym tomie mamy przedstawione wydarzenia marca 68 i tragedię stanu wojennego. Losy bohaterów są takie typowe dla ogromnej masy ludzi żyjących w owych latach. Walka o szeroko rozumianą wolność, wiara w ideały, młodzieńczy bunt a obok tego podsłuchy, donosy, zdrada. Los nie szczędzi Wiktorowi i Hance ciosów. Takich poniżej pasa. Buta, pycha i okrucieństwo buchające z ówczesnych troglodytów u władzy. Władzy raz zdobytej nie oddamy nigdy... Zastanawiałem się w trakcie lektury jak powieści Kalety, Jax, Świętek czy Cherezińskiej są odbierane przez dzisiejsze młode pokolenie. Czy potrafią to sobie wyobrazić czy też dla nich to jak bajka o żelaznym wilku. Im więcej takich książek, tym lepiej. Bo o tych czasach trzeba pamiętać. To nasze dziedzictwo. Przymykam oko na drobne błędy w powieści (np. pomylenie Ulbrichta z Honeckerem) bo absolutnie nie mają one wpływu na odbiór całości. Wspaniała trylogia. Polecam z czystym sumieniem.