Wiersze wybrane

"Wiersze wybrane" to spory objętościowo, bo liczący ponad trzysta utworów tom, w którym można prześledzić ewolucję stylu pana Krynickiego na przestrzeni blisko czterdziestu lat (1967-2006). Można razem z nim przeżyć wielkie wydarzenia tamtych dekad, razem z nim sprzeciwić się niesprawiedliwości tamtego "nieomylnego" systemu politycznego ale także spojrzeć ukradkiem na życie rodzinne poety, tu także pojawia się nieomylność, ale jakże rozczulająca: "Moja córeczka, dotąd nieomylna, uczy się czytać i pisać i dopiero teraz zaczyna błądzić [...]" Krynicki w swoich wierszach składa także ukłon w stronę współczesnych mu twórców jak np. Wisława Szymborska, Kazimierz Moczarski, Zbigniew Herbert, Henryk Waniek, Tadeusz Peiper czy Tadeusz Różewicz. Z poetami jak z winem... Moim zdaniem późniejsze utwory Krynickiego są bardziej "wytrawne", skondensowane, nie ma niepotrzebnego rozgadywania się, jest za to maksimum treści w minimum słów, ale na szczęście bez przesadnego minimalizmu i popadania w hermetyzm.