Awangarda jest rewolucyjna albo nie ma jej wcale
Stanisław Czycz, Bohdan Zadura, Andrzej Sosnowski, Tadeusz Różewicz, Tymoteusz Karpowicz, Aleksander Wat, Miron Białoszewski, Jerzy Górzański, Darek Foks, Bruno Jasieński, Adam Wiedemann, Joanna Orska, Cezary Domarus, Rafał Wojaczek, Jalu Kurek, Debora Vogel, Ryszard Krynicki, Julian Przyboś, Witold Wirpsza, Marianna Bocian, Konrad Góra, Marcin Sendecki, Kuba Kozioł, Marek Krystian Emanuel Baczewski, Anatol Stern, Stefan Flukowski, Stanisław Młodożeniec, Stanisław Swen-Czachorowski, Adam Ważyk, Krystyna Miłobędzka, Julian Kornhauser, Zbigniew Bieńkowski, Tytus Czyżewski, Tadeusz Peiper, Jan Brzękowski, Roman Bromboszcz, Bartek Biedrzycki
Awangarda jest rewolucyjna albo nie ma jej wcale
Stanisław Czycz, Bohdan Zadura, Andrzej Sosnowski, Tadeusz Różewicz, Tymoteusz Karpowicz, Aleksander Wat, Miron Białoszewski, Jerzy Górzański, Darek Foks, Bruno Jasieński, Adam Wiedemann, Joanna Orska, Cezary Domarus, Rafał Wojaczek, Jalu Kurek, Debora Vogel, Ryszard Krynicki, Julian Przyboś, Witold Wirpsza, Marianna Bocian, Konrad Góra, Marcin Sendecki, Kuba Kozioł, Marek Krystian Emanuel Baczewski, Anatol Stern, Stefan Flukowski, Stanisław Młodożeniec, Stanisław Swen-Czachorowski, Adam Ważyk, Krystyna Miłobędzka, Julian Kornhauser, Zbigniew Bieńkowski, Tytus Czyżewski, Tadeusz Peiper, Jan Brzękowski, Roman Bromboszcz, Bartek Biedrzycki
Ta historia jest skądinąd znana: ponoć istniał kiedyś automat do gry w szachy tak skonstruowany, że na każde posunięcie szachisty odpowiadał ruchem, który zapewniał mu zwycięstwo. Na wprost szachisty, nad szachownicą, znajdującą się na okrągłym stole, pochylała się lalka w czarnej fedorze, z ceglastym krawatem na szyi. System luster wywoływał złudzenie, że stół jest dobrze oświetlony, widoczny ze wszystkich stron. W rzeczywistości siedział pod nim mistrz szachowy Rumpelstiltskin, który za pomocą sznurków kierował ręką lalki. Otóż można sobie wyobrazić odpowiednik tej aparatury w literaturze. Wygrywać miałaby zawsze lalka, która uchodzi za „awangardę”. Może ona mierzyć się z całym światem, jeśli przyjmie na służbę tradycję, która dziś, jak wiadomo, jest mała, brzydka i tak czy owak nie wolno jej się pokazywać. (…) „Znaną historię” można odczytać też inaczej: ponoć istniał kiedyś automat do gry w szachy tak skonstruowany, że na każde posunięcie szachisty odpowiadał ruchem, który zapewniał mu zwycięstwo. Na wprost szachisty, nad szachownicą, znajdującą się na okrągłym stole, pochylała się lalka w birecie i todze. System luster wywoływał złudzenie, że stół jest dobrze oświetlony, widoczny ze wszystkich stron. W rzeczywistości siedział pod nim mistrz szachowy Rumpelstilzchen, który za pomocą sznurków kierował ręką lalki. Otóż można sobie wyobrazić odpowiednik tej aparatury w literaturze. Wygrywać miałaby zawsze lalka, która uchodzi za „tradycję”. Może ona mierzyć się z całym światem, jeśli przyjmie na służbę awangardę, która dziś, jak wiadomo, jest mała, brzydka i tak czy owak nie wolno jej się pokazywać. Fragment wstępu Awangarda? „To słowo powinno uczyć kochać teraźniejszość”, napisał Tadeusz Peiper. Jednak mówiąc dziś, w czasie teraźniejszym, o awangardzie, nie sposób zapomnieć o jej całkiem długiej historii. „To słowo” dzisiaj, w gruncie rzeczy, „uczy kochać” przede wszystkim (lub zarazem też) przeszłość. Taka miłość nie może być jakoś szczególnie awangardowa, jeśli tak łatwo dostrzec w niej stary paradoks czy nawet chroniczną sprzeczność: idealnie rzecz biorąc, awangarda idzie przed siebie w nieznane i na nic się nie ogląda – wydaje się więc, że każda historyczna awangarda jest dziś równie nieawangardowa jak każda historyczna nieawangarda. Nie jest to sąd prawdziwy. Awangardę szybko pochłania historia (a nawet, co często się zdarza, tak zwany rynek); trzeba po wielokroć ogłaszać „śmierć eksperymentu” w sztuce i z dawien dawna historyczny „koniec awangardy”. A jednak w tego rodzaju konstatacjach zbyt wyraźnie daje się słyszeć etos krytyki hermeneutycznie zachowawczej, której zależy na regularnych powrotach tego samego sezonu telewizyjnie umiarkowanych przyjemności. Awangardowy impuls, awangardowa częstotliwość fali, wyczuwalne są w eterze od stu kilkudziesięciu lat jako pogodowa anomalia, niespodziewany wędrujący wyż, północno-wschodni wiatr u Hölderlina, burza i powietrze jak po burzy: awangarda jest potrzebna jak tego rodzaju powietrze. Fragment posłowia Joanna Orska. Krytyczka, literaturoznawczyni. Zajmuje się przede wszystkim najnowszą poezją. Autorka książek: Przełom awangardowy w dwudziestowiecznym modernizmie w Polsce (2004),Liryczne narracje. Nowe tendencje w poezji polskiej 1989-2006 (2006) i Republika poetów. Poetyckość i polityczność w krytycznej praktyce (2013). Za Liryczne narracje… nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia 2007. Mieszka we Wrocławiu, gdzie pracuje w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego w Zakładzie Literatury Polskiej po 1918 roku. Prowadzi warsztaty krytycznoliterackie na specjalności krytyka literacka i artystyczna oraz na kierunku kultura i praktyka tekstu (twórcze pisanie i edytorstwo). Jest inicjatorką i współredaktorką dwutomowej monografii Nauka chodzenia. Teksty programowe późnej awangardy. Wkrótce w wydawnictwie WUJ ukaże się książka jej autorstwa zatytułowana Performatywy, dotycząca polskiej poezji awangardowej. Andrzej Sosnowski. Opublikował kilkanaście książek poetyckich, m.in. Życie na Korei (Nagroda im. Kazimiery Iłłakowiczówny za najlepszy debiut poetycki 1992 roku),Nouvelles impressions d’Amerique (1994),Stancje (1997),Konwój. Opera (1999),Zoom (2000),Taxi (2003),Gdzie koniec tęczy nie dotyka ziemi (2005),Po tęczy (2007),Pozytywki i marienbadki. 1987-2007 (2009),Poems (2010),Sylwetki i cienie (2012),Dom ran (2015),Trawers (2017). Jest również autorem zbioru szkiców Najryzykowniej (2007),przekładów Zdeptanego kwiatuszka Ronalda Firbanka (1998),Dwóch poważnych dam Jane Bowles (2005),Dokumentów mających służyć za kanwę Raymonda Roussela (2008) oraz Santarém (wiersze i trzy małe prozy) Elizabeth Bishop (2018); współtworzył książkowe wybory utworów m.in. Johna Asbery’ego, Ezry Pounda, Harry’ego Mathewsa, Maurice’a Blanchota. Laureat nagród miesięcznika „Odra” za całokształt twórczości (1998),Fundacji Kultury (1994 i 1999),Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius (2008 – za książkę roku, 2017 – za całokształt twórczości),Nagrody Literackiej Gdynia (2011 – „Nagroda Osobna”, 2013 – za poetycką książkę roku). Mieszka w Warszawie, gdzie pracuje w redakcji „Literatury na Świecie”. Redaktorzy tomu, autorzy wyboru wierszy: Joanna Orska, Andrzej Sosnowski Autor wstępu: Andrzej Sosnowski Autorka posłowia: Joanna Orska Autor biogramów: Maciej Robert Autor okładki i koncepcji graficznej: Piotr Zdanowicz
Klimat książki
Głęboka, intelektualna podróż przez historię polskiej awangardy, łącząca klasyczne teksty z nowoczesną refleksją krytyczną.
W skrócie
- Skłania do myślenia
- wolne tempo
Tropy
- metafora lalki
- paradoks historii
Szczegóły
- Rok wydania
- 2019
- Liczba stron
- 688 str.
- Wydawnictwo
- Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu
- Język
- polski
- Format
- papier
- Cykl
- Biblioteka Poezji Współczesnej (tom 121)
- Gatunek
- poezja
- ISBN
- 9788365772718
Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „Awangarda jest rewolucyjna albo nie ma jej wcale" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.