Wiersz o najważniejszym wierszu

Status i los Ireny Tuwim (1898-1987) jako poetki jest szczególny. Z jednej strony należy do najzdolniejszych poetek dwudziestolecia międzywojennego, wymienianych w opiniach krytycznych jednym tchem z Zuzanną Ginczanką, Kazimierą Iłłakowiczówną, Marią Pawlikowską-Jasnorzewską. Z drugiej – jest młodszą siostrą wybitnego poety, pierwszej wielkości ekspansywnej grupy Skamander („siostrą Szekspira”). Osiągnięcia – debiut w osiemnastym roku życia (wiersz Panienka, 1916) trzy tomy poetyckie wydanie w międzywojniu, 24 wiersze (1921),Listy (1926),Miłość szczęśliwa (1930),autorski wybór wierszy z 1958 roku, przyjęty przez Annę Kamieńską entuzjastycznie jako „powrót poetki”, znakomite Łódzkie pory roku (1956),z nakreślonym fascynującym obrazem przedwojennego dzieciństwa obojga Tuwimów w mieście fabrycznym, świetne i wznawiane dzieła literatury dziecięcej (Marek Wagarek, 1955; O pingwinie Kleofasku, 1960; Co okręt wiezie?, 1962; Pampilio, 1962) – to wszystko umknęło czytelnikom siostry Juliana. Pisany był jej długowieczny żywot w cieniu.