Wiem, jak wygląda piekło

"...mιłość jᥱst ᥒᥲjᥣᥱρszყm ᥣᥱkᥲrstᥕᥱm ᥒᥲ to, żᥱbყ ᥕ ᥒιᥱszᥴzęśᥴιᥙ ρoᥴzᥙć sιę szᥴzęśᥣιᥕყm." Niezwykła rozmowa z niezwykłą kobietą. Pan Wiktor Krajewski przedstawił nam Panią Alinę Dąbrowską. Kobietę dzielną, odważną, ciekawą życia i świata z łobuzerskim błyskiem w oku. Włożył całe swoje serce w skompletowaniu trudnych rozmów z panią Dąbrowską; nie wstydził się opisywać swoich emocji, które towarzyszyły mu podczas spotkań z panią Aliną. Przez co książka jest jeszcze bardziej poruszająca i szczera. W obozach gdzie egzystowała pani Alina śmierć była codzienną rzeczywistością, nie było miejsca na żal. W czasie wojny nikt nikomu nie współczuł, tragiczne wiadomości o śmierci najbliższych trzeba było zatem "przełknąć" jak gorzką pigułkę i przejść z tym do porządku dziennego, to straszne i dziś wręcz nie do pojęcia. Za to przyjaźń była bezcenna, bezwarunkowa, potrzebna, ważna i wartościowa i tego z kolei dziś brakuje... Pani Alina budzi ogromnym szacunek i przeogromny podziw. Potrafiła odnaleźć pozytywne aspekty w każdej negatywnej sytuacji. Zawierała przyjaźnie, uczyła się języków. Dzielnie znosiła wojenną niszczycielską tułaczkę, toczyła walkę o kromkę chleba i miejsce do spania. Przeszła piekło i mimo tego nigdy się nie poddała. W anturażu wesz, brudu i nieszczęścia potrafiła pozostać sobą i nie straciła godności. Wspaniała kobieta. Zaszczytem było dla mnie przeczytanie Jej historii.