Wiedźmin - Zbiór opowiadań

Czy jest na portalu jeszcze ktoś, kto nie miał dotąd styczności z "Wiedźminem"? Ktoś? Ktokolwiek? W gry komputerowe nie grałam i nie gram; z serialu z 2001 roku pamiętam Skrzetuskiego w długich blond włosach; ale przede wszystkim literacko z "Wiedźminem" też nigdy nie było mi po drodze - aż do wczoraj. Ale nie uprzedzajmy faktów... ;) Nie mówię, że nie słyszałam tu i ówdzie o sadze pana Sapkowskiego - aż taką ignorantką nie jestem, zresztą, musiałabym mieszkać przynajmniej na Marsie, żeby nie kojarzyć o czym mowa, a jako że nic co ludzkie nie jest mi obce, więc jakieś tam wyobrażenia na temat Geralta z Rivii i jego przygód snułam, a jakże. Wczoraj, przez zupełny przypadek, wpadał mi w ręce "Wiedźmin" w szacie graficznej rodem z "He-mana" (Na potęgę Posępnego Czerepu, mocy przybywaj! Pamiętacie, prawda? ;)),a skoro już wpadał - przeczytałam. Skonfrontowałam swoje wyobrażenia z rzeczywistością i chyba powinnam zacząć powściągać wodze fantazji już jakiś czas temu, bowiem okazuje się, że opowiadania zamieszczone w tym tomie są, owszem - dobre, dwa z nich nawet bardzo dobre, dość krwawe i brutalne ale pozbawione elementu zaskoczenia, czegoś, co wbija w fotel, powoduje opadnięcie szczęki i urwanie czterech liter. A na to się nastawiłam - na twisty, jakich nie przewidzi nikt, a tymczasem (UWAGA, BĘDĘ LEKKO SPOILEROWAĆ) mamy pięć opowiadań z których każde kończy się słodkim happy endem. Słodziutkim i przewidywalnym. Wszystko we mnie czekało napiętę na rozstrzygający moment - całkiem niepotrzebnie, ponieważ oni tam żyli długo i szczęśliwie... Być może przeczytałam za dużo kryminałów i w efekcie mam spaczone spojrzenie, jednak spodziewałam się czegoś bardziej emocjonującego. No cóż...pierwsze koty za płoty, nie pieję z zachwytu, ale źle też nie było (6,5 gwiazdki byłoby w moim odczuciu idealną oceną),więc nie wykluczam, że kiedyś jeszcze wrócę do pióra pana Sapkowskiego.