Rozdroże kruków

Sapkowski wpadł na pomysł by napisać prequel wiedźmińskiej sagi. To dobrze, bo i ja lubię wykreowany przez polskiego pisarza świat. W nowej odsłonie przygód Geralta, tym razem ukazanego jako młokosa początkującego w rzemiośle zabijania potworów znalazłem wszystko to co od dawna nam się podoba w pisarstwie Sapka: kunsztowny język, dynamiczna fabuła, błyskotliwe dialogi, wyraziste postaci i specyficzna rzeczywistość, choć fantasy, to tak dziwnie podobna do naszej. Cofając się do czasów młodości Białego Wilka, autorowi udaje się wyjaśnić parę spraw, które pojawiały się już w głównym cyklu, np. dlaczego każda klacz wiedźmina nosi wdzięczne imię Płotka. Zresztą są i inne tropy, a ich śledzenie to dodatkowa czytelnicza frajda. Młodociany Geralt jeszcze nie obrósł w piórka i sławę, jeszcze brakuje mu eksperiencji, ale pod jednym względem jest ten sam: ma niebywały talent do wkopywania się w kłopoty. Z czego bierze się cała akcja i jego nietuzinkowe przygody. Krótko mówiąc: Rozdroże kruków to przednia lektura i jak zawsze u Sapkowskiego świetna zabawa. I to wystarczy.