Lux perpetua

Kartki już nie szeleszczą, oczy nie łzawią z niewyspania, nastał koniec! A Sapkowskiemu o dziwo, udało się zamknąć trylogię w trzech tomach. I chwała mu za to... Bo taki nie przymierzając Mróz, to potrafi i po pięć tomów w jednej trylogii naskrobać ;) Wracając jednak do Husyckiej. Dobra, choć wulgarna to literatura, no ale kto powiedział że literatura piękna, zawsze musi być piękna? Co do tej, to z pewnością jest magiczna, nawet inkwizycja para się tu czarami... cóż średniowiecze. Trzeci tom, choć podobnie jak poprzednie osadzony w realiach wojen husyckich, jest chyba najbliższy temu, co zwykliśmy uważać za powieść fantasy. Magia, czary, gusła, zabobony i inne cuda, a naokoło śmierć i pożoga... cóż średniowiecze. Biskupi, pomurniki, anioły, stosy, miłość, nienawiść i wojna, wojna o rację, o "mojszego" Boga, o prawdziwsze chrześcijaństwo... cóż średniowiecze. A Reynevan? Reynevan, dojrzewa, zmienia się wewnętrznie, można rzec iż z gapiastego misia, przeistacza się w cynicznego osła... A poza tym, naprawdę duża zawartość historii w tej historii, obraz epoki odmalowany tak plastycznie, że prawie można go poczuć, tuż pod powierzchnią powiek. A kiedy kartki już nie szeleszczą i nastał koniec, to taki trochę jakby happy end, choć bez happy endu właściwie... Sapkowski tak potrafi... spytacie jak? Cóż, poczytać warto!