Wiedźma Jego Królewskiej Mości

Po "Wiedźmę Jego Królewskiej Mości" sięgnęłam zaraz po przeczytaniu "Spalić wiedźmę". Idealnie nie jest, ale nie żałuję. Kontynuację przygód Saniki czyta się równie dobrze co pierwszą część, choć widzę w niej dużo mniej potencjału niż w poprzedniczce, co zaowocowało sporo niższą oceną. Książka jest zbudowana na takim samym schemacie co pierwszy tom: w mieście dzieje się coś podejrzanego, król narzeka, a Loża rzuca kłody pod nogi naszej drogiej Pierwszej. Sara jak zwykle działa samodzielnie, innych postaci mamy tutaj tyle, co kot napłakał. Od czasu do czasu lewituje sobie Krystian, z podobną częstotliwością pojawia się Lidia, dookoła pałęta się kilka duchów i to w sumie tyle. Tytuł jest nieco nieadekwatny, Jego Królewskiej Mości wiedźma nie widuję zbyt często. Szkoda, Julian mi się wyjątkowo spodobał. Panna Sokolska dalej nie lubi chwalić się swoją bogatą przeszłością, choć kilka szczegółów można wyłuskać. Fabuła nie zachwyca, ale nie jest również zła. Po prostu jest. Punkt kulminacyjny w miarę porządny, ale trochę brakuje mi epilogu. A nawet bardzo. Książka na wspomnianym punkcie się skończyła. Dosłownie w tej samej scenie. To tak miało być, czy coś mocno nie wyszło? Może być, ale szału nie ma.