Mgły z Donlonu

„Mgły z Donlonu” Magdaleny Kubasiewicz to udana kontynuacja „Cieni z Donlonu” – nie tylko trzyma poziom, ale potrafi też zaskoczyć nową dynamiką i jeszcze głębszym wejściem w świat magii splecionej z rzeczywistością Londynu. Historia powraca do czarodziejskiej enklawy, która tym razem staje się areną rozgrywki o znacznie większą stawkę: władzę, przeszłość i tożsamość. Jednym z najmocniejszych punktów książki są bohaterowie – różnorodni, wiarygodni, świetnie napisani. W ich relacjach widać napięcie, złożoność i emocje, które nie zawsze prowadzą do oczywistych wyborów. Autorka potrafi pokazać, jak cienka bywa granica między lojalnością a zdradą, a także jak bardzo okoliczności potrafią zmienić punkt widzenia. Magia, jak zawsze u Kubasiewicz, ma tu swoje miejsce – oryginalna, tajemnicza, nieprzesadzona. Jej obecność nie tylko wzbogaca świat, ale też wpływa na atmosferę – gęstą, pełną niepokoju, czasem melancholii. To nie jest magia wygodna – raczej niepokorna, zmienna, a przez to fascynująca. Fabuła wciąga od pierwszych stron. Jest napięcie, są zwroty akcji, a powrót jednego z założycieli Donlonu sprawia, że nad całością unosi się aura groźby i niepewności. Czytelnik nie może być niczego pewien – i właśnie to sprawia, że trudno się oderwać. Czekam z niecierpliwością na kolejną część. Jeśli seria utrzyma ten poziom, może stać się jedną z ciekawszych pozycji we współczesnej polskiej fantasy.