Wiedźma

Stabilne zakończenie sagi. Przeczytałam je, żeby dobrnąć już do końca i nie zostawiać otwartych serii, czego bardzo nie lubię. Nie znalazłam tutaj nic wyjątkowego w porównaniu do poprzednich tomów, ale nie było też spadku jakości. Nie będzie to moja ulubiona seria fantastyczna, bo nie jestem już odbiorcą docelowym, więc najpewniej nie docenię całości w sposób oczekiwany przez autora. Postacie są dobre albo złe, z pewnymi wyjątkami nie ma tutaj zmian motywacji czy nawróceń, jednak ten jeden wyjątek nieco mnie nawet wzruszył. Rodzeństwo nadal przedstawione zostało w podobny jak w poprzednich seriach sposób, pozostali główni bohaterowie też są albo krystalicznie czyści albo źli do szpiku kości. Fabuła jednak jest wyjątkowo szczegółowo przemyślana i nie było tutaj niedopowiedzeń albo tajemniczych zwrotów akcji niewynikających z wcześniejszych wydarzeń. Niezwykłe jest to, że można zbudować świat, fabułę i wszystko to, co zawsze kojarzy się z ogromnym pierwiastkiem autorskości pisarza, w większości w oparciu o wymieszanie wierzeń kulturowych, mitologii wszelkich obszarów i czasów, historii czy literatury. Flamel, Szekspir i Joanna D'Arc razem z wymyślonymi kilkoma postaciami sprawdziły się zdumiewająco dobrze, więc wydaje mi się, że taka koncepcja jednak się całkiem nieźle sprawdza, bo wzbudza uśmiech czytelnika w momencie chociażby poznania bohatera, o którym cokolwiek wie się z historii czy literatury. Cała seria była generalnie warta przeczytania. Sprawnie napisana, szybko się ją czytało. Ale dokończyłam ostatni tom głównie po to, żeby już do niej nie wracać, a nie celem poznania zakończenia.