Wciąż tu jestem

Główna bohaterka to Sara, której życie, po śmieci siedemnastoletniego syna, rozpadło się na miliony kawałków. Danuta Awolusi porusza ciężki, ale jak ważny temat śmierci, śmieci dziecka, śmierci rodzica, ….. , niewyobrażalna strata, żałoba, ale i nadzieja. Dla rodziców dzieci są najważniejsze, a śmierć dziecka jest wbrew wszelkim prawom natury. Wiąże się to z mieszanką trudnych, bolesnych emocji, poczuciem winy. Pogrążeni w żałobie rodzice często unikają tego tematu. Niestety, ale też i my, jako społeczeństwo nie umiemy wspomóc osób dotkniętym tym dramatem. Bo śmierć dziecka zaburza naturalny porządek świata, bo z taką śmiercią pogodzić się najtrudniej. Zwykle nie wiemy, jak się właściwie zachować w takiej sytuacji, bo bycie przy rodzicach pogrążonych w żałobie nie jest łatwe, często staje się to tematem tabu. Jednak musimy zrozumieć, że żałoba po stracie dziecka jest procesem długotrwałym i indywidualnym. Wystarczy okazać im wsparcie poprzez słuchanie, towarzyszenie, pomoc w praktycznych sprawach. Jednak w tym całym przygnębieniu i bólu autorka serwuje nam też iskierkę nadziei. Choć dość mocno kontrowersyjny, ale pięknie ukazany aspekt koncepcji duszy. Bo przecież wędrówka dusz jest elementem wierzeń wielu religii. Reinkarnacja to metafora nadziei i możliwości, wskazująca na to, że nawet w najtrudniejszych momentach życia można znaleźć pocieszenie. Bardzo obrazowo jest ukazana wewnętrzna przemiana, jaką przechodzi bohaterka, dostając iskierkę nadziei. „Wciąż tu jestem” rodzinna tragedia, rozpad relacji, matka pogrążona w żałobie, oderwana od realiów życia codziennego. Piękna, poruszająca historia, niosąca nadzieję, która na długo zagości w mym sercu.