Wakacje Rachel

Miałam ostatnio chęć na dramat. Jednym z efektów wyszukiwania była książka „Wakacje Rachel”. Opis brzmiał dla mnie zachęcająco: Irlandka, problem z narkotykami, wyjazd, poznanie kogoś nowego – czego chcieć więcej? No właśnie, można chcieć dużo więcej. Nie spodziewałam się arcydzieła, ale tego co przeczytałam też nie. Jestem zawiedziona. Zacznijmy od tytułowej Rachel. W życiu nie spotkałam się z kimś tak rozkapryszonym. Czytając miałam wrażenie, że to jest o jakimś naburmuszonym dziecku lub nastolatce, która przechodzi burzę hormonalną. W żadnym wypadku z dorosłą kobietą. Do połowy powieści dominują jej narzekania, że jak mogli nie dać jej owoców, jak może nie być sauny ani basenu i ona chce jakiegoś chłopaka poderwać, poznać gwiazdy i być trendy. Pozwolę sobie zacytować fragment z 31 rozdziału: „Nie byłam zachwycona kiedy dowiedziałam się, że nowy mieszkaniec to dziewczyna. I tak musiałam rywalizować o łaski Chrisa z cholerną Misty O’Malley. Na szczęście nowa dziewczyna była chyba najgrubszą kobietą, jaką w życiu widziałam. Czasem widywałam takich grubasów w talk-show, ale nie wierzyłam, że naprawdę istnieją.” Wnioski nasuwają się same. Głównej bohaterki po prostu nie można lubić. Tak też było do 2/3 powieści. Pod koniec po części zrozumiałam jej zachowanie, sposób w jaki postrzega świat. Być może nie spotkała jej wielka tragedia, ale czasami nie trzeba wygórowanych rzeczy by w negatywny sposób wpłynąć na drugiego człowieka. Styl pisania jest lekki, chociaż czasami zbyt rozwlekły. Myślę, że cała ta historia z łatwością mogłaby zmieścić się na trzystu stronach. Czasami miałam wrażenie, że autorka na siłę próbuje wykreować drugą Bridget Jones. Niestety z marnym skutkiem. Nie powiem, że ta książka jest zła, ale jeśli ktoś szuka dramatu to na pewno znajdzie coś lepszego w tej kategorii.