W samą północ

Czytając pierwszy rozdział byłam naprawdę zadowolona z lektury, już pierwsze zdania sprawiły, że byłam zachwycona możliwością poznania "nowego" polskiego pisarza. Druga sprawa była troszeczkę słabsza, ale już w trzeciej, zatytułowanej "W samą północ" zdecydowanie czegoś mi zabrakło. Stąd ocena 7/10 jest wypadową tych trzech składowych. Zaczęłam swoją przygodę z panem Przypadkiem od piątego tomu, stąd początkowo byłam przytłoczona ogromem postaci wykreowanych przez autora. Stopniowo jednak zaczęłam się w tym łapać i rozróżniać je. Równocześnie zorientowałam się, że Przypadek ginie w tym natłoku postaci, zaczyna być postacią drugo- a nawet trzecioplanową, tak jakby sam znalazł się na kartach powieści przypadkiem. O wiele bardziej przypadli mi do gustu inni bohaterowie, jak pani Irmina Bamber czy lichwiarz Klempuch (taki trochę gangster-dżentelmen). Spodobało mi się poczucie humoru autora, ta ironia, gdy trzeba się zastanowić czy to rzeczywiste poglądy czy tylko kpina. I ponownie, ponieważ nie czytałam wcześniejszych części miałam wrażenie, że wiele mi umykało. Dodatkowo nie ze wszystkimi poglądami autora się zgadzałam. Podsumowując: dobrze się czytało, można się było na chwilę oderwać od rzeczywistości (bo też ani postaci, ani przedstawione sytuacje niewiele miały z nią wspólnego) i troszeczkę pośmiać.