Arszenik i stare obrazy

Wcale nie spodziewałam się, że aż tak bardzo spodoba mi się „Pan Przypadek i trzynastka” Jacka Gestnera. Przyznaję, że książkę brałam do rąk z pewną obawą, bo tytuł sugerował, że będzie to kolejna powieść nastawiona na „humor” za wszelką cenę. A tu takie miłe rozczarowanie. Humor owszem jest, ale bardziej subtelny, który sprawia, że czytelnik delikatnie uśmiecha się podczas lektury. Akcja też intrygująca, pomimo, że rozwiązałam wszystkie trzy zagadki, treść wciągała mnie do tego stopnia, iż odłożenie książki przed dotarciem do końca opowiadania było dla mnie nie lada wyzwaniem. Na plus też zapisuję postaci wykreowane przez autora. Po pierwsze, pomimo, że wprowadził na raz całą ich plejadę, byli na tyle charakterystyczni, iż nie ginęłam w tym gąszczu, od razu „zapoznając się” i „rozpoznając” ich. Po drugie w zasadzie wszyscy bohaterowie byli sympatyczni, niektórzy pomimo swojej ekstrawagancji budzili ciepłe uczucia. No i moim zdaniem największa zaleta książki: posiada ona urok, który sprawił, że „Pana Przypadka(u)…” nie czytałam, ale delektowałam się nim. Nie wiem, w czym tkwi ten urok, ale dzięki temu lektura była o wiele przyjemniejsza, a wrażenia jeszcze bardziej pozytywne.