W poszukiwaniu siebie. Każdy ma swoją opowieść do odkrycia

„W poszukiwaniu siebie. Każdy ma swoja powieść do odkrycia” to publikacja wyjątkowa, przynajmniej dla mnie. Nie jest to bowiem typowy poradnik, typu - zrób to, tego unikaj, nie tędy droga, bierz przykład ze mnie, mi się udało... Ja z zasady unikam poradników, tak już mam. Jednak po książkę Pani Agnieszki sięgnęłam, zaintrygowana obietnicą poznania opowieści terapeutycznych, które, teoretycznie, służyć mają czytelnikowi do odbycia podróży w głąb siebie, spotkania z własnymi emocjami, lękami, ukrywanymi przed światem bolączkami. Czy w moim przypadku, będzie to podróż, która mnie wzbogaci? Czy dostarczy mi niezapomnianych wrażeń, będzie skarbnicą miłych wspomnień? A więc wyruszam, na dobrze zapowiadającą się wyprawę :) Jest kocyk, kubek z aromatyczną herbatą, miękka poduszka i książka Pani Agnieszki w ręce. Przed lekturą przewertowałam strony publikacji i... już przepadłam.. Książka jest przepięknie wydana, każdy jej rozdział zilustrowany został obrazem Aleksandry Wagi-Mizery, który powstał w wyniku inspiracji malarki zawartymi w książce opowieściami. Obrazy, które wyszły spod pędzla Pani Aleksandry są piękne, refleksyjne, klimatyczne, kojące – doskonale współbrzmią z tematyką poszczególnych rozdziałów. Agnieszka Kozak uraczyła czytelników trzynastoma opowieściami, które mi kojarzyły się z baśniami z dzieciństwa, pełnymi symboli, personifikacji, a wszystkie zakończone były podsumowaniem – morałem. Każda z opowieści poświęcona została odrębnej problematyce, przykładowo - poznając historię ogrodnika starającego się ochronić przed obcymi znajdujący się pod jego opieką ogród, Pani Agnieszka zawraca uwagę czytelników na problem dziedzictwa i opuszczenia; czytając o emocjach piłki, która uważała, że celem jej istnienia jest sprawianie przyjemności innym, ukazaną mamy przemoc i współuzależnienie w relacjach międzyludzkich; z kolei postać gnoma, starającego się za wszelką cenę spełnić wszystkie zachcianki królewny, była w opowieści symbolem ofiarności i zależności. Autorka nie zostawia czytelnika, który zapoznał się z jej opowieściami terapeutycznymi, samego sobie. Po każdej z opowieści, pochyla się wraz z nim nad ich problematyką, a ich baśniowy przekaz „przekłada” na szarą codzienność. Posiłkując się przykładami trudnych sytuacji życiowych pacjentów korzystających z psychoterapii, doktor Kozak pomaga nazwać omawiany problem, który, być może dotyka któregoś z czytelników, oraz podpowiada, jak dostrzec go w zabieganej codzienności. Ujęła mnie delikatność Pani Agnieszki, która prowadzi czytelnika swojej książki krętą drogą do poznania siebie. Autorka wyciąga pomocną dłoń, opowiada baśń, pokazuje przykłady ludzi z podobnymi problemami, ale nie serwuje gotowych rozwiązań problemów, nie ocenia. Sugeruje, że warto poznać siebie, by dojrzeć do zmian, jeśli takich potrzebujemy, i cieszyć się życiem – jak to napisała autorka we wstępie książki – rozgościć się w nim i rozsmakować. Jakie są moje wrażenia po lekturze? Jak najbardziej pozytywne!!! Urzekła mnie baśniowość publikacji, subtelność autorki, która taktownie, za pomocą symboli i przykładów z codziennego życia, naprowadza czytelnika na ścieżkę prowadząca do poznania siebie. Podobał mi się optymistyczny wydźwięk przedstawionych treści, które pokazują, że warto, i jak najbardziej trzeba, zawalczyć o siebie. I oczywiście, jestem pod wrażeniem estetyki wydania książki, której przekaz i szata graficzna, stanowią spójną, otulającą i kojącą całość. Udanej podróży w głąb siebie życzę i Wam :)