W drogę, Trzykrotki!

Jaką książkę macie ochotę przeczytać po ciężkim dniu, na urlopie bądź podczas weekendu? Ja najchętniej sięgam wtedy po literaturę lekką i pełną humoru. A jeżeli do tego mam możliwość podczas czytania nacieszyć serce siłą kobiecej przyjaźni i rodzinnych więzów, to nic mi więcej do szczęścia nie trzeba. Jeśli również lubicie taką literaturę, to pozwólcie, że zaproponuję wam cykl „Trzykrotki” Katarzyny Kieleckiej. Niewyobrażalną radość sprawiło mi ponowne spotkanie z Trzykrotkami, trzema kobietami, przyjaciółkami jeszcze z lat licealnych, obecnie w wieku ... (tego nie napiszę, ponieważ kobieta ma tyle lat, na ile się czuje lub na ile chce się czuć). W pierwszej części cyklu wybrałam się z nimi w przezabawną i pełną przygód podróż w Alpy. Co prawda celem ich wojaży miał być szczyt Kilimandżaro, ale splot rodzinnych perypetii sprawił, że przeżyły nie mniej fascynujące przygody podróżując kamperem przez Europę. Od tej wyprawy minęło trzy lata i ponownie z Kamillą, Aleksandrą i Katarzyną, w drugiej części cyklu - „W drogę, Trzykrotki!”, wyruszyłam ku nowej przygodzie. Po raz kolejny Trzykrotkom nie udało się zrealizować swoich wakacyjnych, długo obmyślanych planów. Marzyły one o przyjacielsko – rodzinnej wyprawie w towarzystwie swoich mężczyzn, jednak nie było im to widać pisane. Ostatecznie, ponownie wybrały się kamperem, przemierzając Europę, ale tym razem nierozłącznym przyjaciółkom towarzyszył trzyletni Teodorek (wnuk Kasi) oraz Marcelina (synowa Kamilli). Mąż Oli wykręcił się od wspólnej eskapady nawałem pracy zawodowej, z kolei mąż Kasi i narzeczony Oli, zafascynowani dramatycznymi i jednocześnie tajemniczymi losami średniowiecznej królowej Elżbiety Bośniaczki, wyruszyli do Chorwacji, by odszukać ukrytych przez nią śladów wydarzeń sprzed lat. Od samego początku wyprawy towarzyszą uczestnikom wyprawy nieprzewidziane sytuacje, najczęściej zabawne, ale bywało też nerwowo. Sporo kłopotów, jak i radości sprawia im uroczy i niezwykle rezolutny Teoś. Przyjaciółki ponownie spotykają podczas jednego z postojów katechetkę Reginę, poznaną trzy lata temu na jednym z pól namiotowych - uwielbiam ją i śpiewane przez nią piosenki, a tę o fruwających ptaszkach nucę do tej pory :) Nieoczekiwanie Kamę, Olę i Kasię spotykają mrożące krew w żyłach perypetie, niemalże jak z filmu akcji. A wszystko przez zaangażowanych w „grzebanie” w dawnych historiach i legendach mężczyzn. Emocji i chwil grozy było co niemiara. Druga część cyklu Katarzyny Kieleckiej jest tak samo doskonała jak pierwsza – ciepła, zabawna, dynamiczna, rodzinna. Pokazująca jak ważna w codziennym życiu jest szczera przyjaźń. Po raz kolejny Autorka udowadnia także, że nasz wiek to tylko liczba. Ważniejsze od przejmowania się pojawieniem się kolejnej zmarszczki i strzykania w krzyżu jest poczucie humoru i posiadanie dystansu do samego siebie. Mam nadzieję, że jeszcze spotkam się z Trzykrotkami, bardzo je bowiem polubiłam. A i z Reginą jeszcze bym sobie pośpiewała :) Polecam obie części cyklu - „Trzykrotki” i „W drogę, Trzykrotki!” - to ogromna porcja dobrej zabawy, zapewniam, że się nie zawiedziecie się. Miłej lektury i śmiechu aż do łez :)