W cieniu zakwitających dziewcząt

Kolejny tom z cyklu „W poszukiwaniu straconego czasu”. Autor czyniąc samego siebie główną postacią, nie tworzy wyidealizowanego obrazka. Z jego opowieści wyłania się postać rozpieszczanego, nadmiernie chronionego, nieco zniewieściałego, chorowitego chłopca. Zabiera nas do Paryża i dzieli się pierwszymi uniesieniami uczuciowymi. Później przenosi nas do Balbec, gdzie ma miejsce rozwój jego fascynacji płcią przeciwną. Z niezwykłą wnikliwością charakteryzuje przedstawicieli burżuazji i mieszczaństwa wypoczywających w nadmorskim kurorcie. Jednak w opisach ponownie widoczna jest nadmierna drobiazgowość, która może okazać się nużąca dla czytelnika. Z drugiej strony M.Proust zaskakuje swoim rozumieniem uczuć, np. „Jakaś osoba może się nam podobać. Ale aby rozpętać ten smutek, to poczucie czegoś nieodwołalnego, ten ucisk serca zwiastujący miłość, trzeba ryzyka niemożliwości. I może raczej to ryzyko niż osoba jest przedmiotem, który miłość stara się trwożliwie ogarnąć”.