Vita

Piękna i wzruszająca opowieść o marzeniach, miłości i rodzinnej przeszłości, którą autorka odkrywa z wielkim zacięciem i w profesjonalny sposób. Całość utrzymana jest w klimacie, który nieodparcie przypominał mi atmosferę panującą w filmie "Dawno temu w Ameryce" w reżyserii Sergio Leone. Najbardziej poruszyły mnie części opisujące losy włoskich emigrantów-dzieci, które muszą radzić sobie w bezwzględnym świecie dorosłych i szybko odkrywają, że mit o złotej Ameryce to tylko bajka, w którą łatwo uwierzyć, ale która nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. W świecie zła, przemocy i biedy małych bohaterów ratuje przed załamaniem przyjaźń i miłość, które dodają im sił i wyznaczają życiowe cele. Bycie szczęśliwym to ich największe marzenie, które jednak trudno zrealizować, gdy jest się wciąż głodnym, okradanym i wykorzystywanym. Losy tytułowej Vity i jej ukochanego Diamante śledziłam z zapartym tchem, trzymając kciuki za ich przyszłość. Tę poznajemy stopniowo i wraz z bohaterami przeżywamy ich porażki i sukcesy. Oddziałują one na uczucia czytelnika z rosnącą siłą, tym bardziej, że wiemy, iż to nie postacie będące wytworem wyobraźni autorki, lecz autentyczni ludzie, których przeszłość Melania Mazzucco odkrywa z wielką determinacją i z uporem. Oczywiście są tu też elementy dopowiedziane przez pisarkę, gdyż nie wszystkie szczegóły dane jej było poznać. Całość jest jednak prawdziwą historią, która porusza i sprawia, że nawet po odłożeniu książki na półkę, wciąż na nowo przeżywa się jej treść. Powieść - będąca także zbiorowym portretem włoskiej emigracji - napisana jest pięknym literackim stylem i z wielką znajomością ludzkiej psychiki. Wiele fragmentów przeczytałam kilka razy, gdyż bogaty język niemal każe zatrzymać się przy nich i delektować się ich niepowtarzalnością. Czyta się jednym tchem, z niecierpliwością czekając na finał i jednocześnie żałując, że to już koniec. Polecam wszystkim, którzy lubią ciekawe, niebanalne i nastrojowe opowieści zainspirowane autentycznymi zdarzeniami.