Tak ukochana

Historia Annemarie Schwarzenbach, nieznanej dzisiaj w Polsce pisarki, podróżniczki i skandalistki lat 30-tych. Annemarie była córką bogatego szwajcarskiego przemysłowca Alfreda Schwarzenbacha. Książka podzielona jest na trzy części opisujące trzy etapy jej życia. Część pierwsza opisuje jej życie w epoce rodzącego się faszyzmu, ojciec Alfred popierał i nawet finansował Hitlera, a w rozwijających się w Niemczech ruchach narodowosocjalistycznych widział wielką szansę dla Europy i rozwoju swojej firmy. Annemarie przeciwnie, obracając się w gronie berlińskiej cyganerii poświęciła się literaturze, choć nie znalazła uznania dla swoich książek, zaprzyjaźniona z dziećmi noblisty Tomasza Manna wspierała ich antyfaszystowkie działania i prowadziła skandalizujące życie, otwarcie przyznając się do homoseksualizmu i wikłając się w narkotyczne uzależnienie. Część druga książki opisuje jej podróże, głównie w świat orientu, tak modnego w tym czasie, część trzecia zmagania się z chorobą umysłową, w którą popadała wyniszczona używkami i samotnością. Moje pierwsze wrażenie z czytania, że po wielu wakacyjnych czytadłach trafiłam na dobrą (choć trochę dołującą) książkę, pełną dramatyzmu, emocji, napisaną świetnym barwnym, treściwym i przejmującym językiem, świetnie oddającą klimaty i rozterki lat 30-tych. Duża zasługa autorki, Malanii Mazzucco, że potrafiła znaleźć tak zajmujący temat i tak świetnie go przedstawić. Nie wiem, na ile w końcu uwierzyłam w ten portret Annemarie. Książka przedstawia ją jako osobę zagubioną, nieśmiałą, wrażliwą. Zdjęcie na okładce pokazuje ją właśnie taką. W sieci łatwo znaleźć wiele innych podobizn Annemarie, ale widać na nich osobę bardziej skomplikowaną, trochę pewną siebie chłopczycę rzucającą wyzwanie całemu światu, trochę zbuntowaną pannicę, trochę może androgenicznego anioła, a trochę nadwrażliwca nie potrafiącego przystosować się do życia. Annemarie taka, jak pokazuje nam autorka Melania Mazzucco, jest osobą słabą i silną jednocześnie, ale na pewno zasługuje na zrozumienie, uwagę i współczucie. Szczególnie bolesny jest wątek odrzucenia przez matkę, która nie potrafiła zaakceptować jej stylu życia. Ocena Annemarie pozostaje otwarta. Pytanie, które pozostaje po lekturze książki, pytanie o sens i wartość tego, co robiła - sprawia, że trudno o książce zapomnieć. Poza tym to lekcja humanizmu, zrozumienie czyjejś odmienności i pochylenie się nad czyimś pokręconym losem. "Nie chciałam takiego życia, mamo, chciałam być wolna. Wybrałam samotność, odwagę pogodzenia się, że jestem tym, kim jestem, nie ukrywając przed sobą, że moja miłość jest desperacka. Zaakceptowałam to i zachowałam odwagę."