Uratuj mnie

Przejadła Wam się mafia? Sportowcy? Milionerzy? Seksmaszyny? Nie zdziwię się, jeśli powiecie, że tak. I lekiem na ten przesyt może być właśnie Uratuj mnie Anny Bellon. To historia dwójki młodych ludzi, niemal dzieciaków, u progu dorosłego życia. Ludzi już skrzywdzonych przez los, mających problemy, które w tak młodym wieku nie powinny toczyć umysłów. Ale wszystko się zmienia, gdy się spotykają. Zaczynają być dla siebie najpierw odskocznią, potem powoli podporą, by w końcu być oazą od świata. Uratuj mnie to książka zdecydowanie nie w duchu Sinnersów czy innych tytułów o muzykach, gdzie wartością nadrzędną jest kotłowanina. To opowieść o emocjach, o przywiązaniu i młodzieńczej miłości, która zaskakująco dojrzała mimo wszystko jest. To książka napisana przez młodą autorkę, dla młodych czytelników - to naprawdę widać ;) ale jak na debiut napisana naprawdę dobrze i sensownie, choć momentami ciut naiwnie. Wiadomo - amerykanizacja książki weszła mocno, ale tylko umownie. Dla mnie troszkę właśnie tak naiwnie, dziecięco przebiegła ta próba nadania klimatu. Uratuj mnie to taki cukiereczek, powstały, jak myślę, z miłości do romansów YA zza wielkiej wody. Szansa na przeżycie wielkiej miłości z amerykańskiego snu, sławy, spełnienia marzeń, choć zdecydowanie na plus nie przesłodzona, bo odrobiną soli jest trauma bohaterów. Dla mnie było to formą restartu, odmianą od książek czytanych na co dzień. Trzydziestka jednak na karku, gdyby było o dychę mniej, byłabym zakochana.