Słodki obłęd

Zacznijmy od tego, że to nie jest książka dla mnie. I właściwie nie powinnam się czepiać, bo to powieść dla młodzieży. Ale że już przeczytałam, to nie udawajmy – nie jest to literatura, która wywraca człowieka na lewą stronę emocji. Raczej taka, co gładko się czyta, ale zostawia po sobie tylko smak cukru pudru i lekki przesyt. Fabuła? Prościutka jak struna. Ona – dziewczyna po przejściach (choć trudno dostrzec, by te przejścia naprawdę ją ruszyły),on – bajecznie bogaty, oczywiście smutny i nieszczęśliwy. I kiedy się spotkają, wiadomo od razu, że pokonają wszystkie przeciwności losu, typu: zmiana koła w samochodzie, kłopot z kreacją na bal, odpowiednie zachowanie na tymże balu albo – o zgrozo – zmiana pracy. W tym świecie do rangi wydarzenia urasta fakt, że on podał jej marynarkę, bo jej chłodno albo że ona pomalowała usta czerwoną szminką. Słodko? Oj, tak. Brakuje tylko brokatu i muzyki z disneyowskiej ballady w tle. Nie twierdzę, że to książka zła – po prostu bardzo młodzieżowa. Taka dla trzynasto-, czternastolatek, które dopiero uczą się, że miłość to nie tylko spojrzenia i pomadki. I może faktycznie – lepiej, żeby czytały cokolwiek niż nic. Ale ja bym chciała, żeby w tym cokolwiek było choć odrobinę prawdy, emocji, oddechu życia. Ciut mniej lukru, ciut więcej sensu. Bo – jasna sprawa: „Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie.” (ale gruchnęłam!) A szkoda by było, żeby wychowywano ich na literackiej bezie z bitą śmietaną. Bo od tego i zęby bolą, i głowa pusta PS. Jestem łasuchem, więc za wszystkie opisane w powieści słodkości - dodatkowy punkt. Szkoda, że koło mnie nie ma takiej cukierenki.