Upiór Południa

Maja Lidia Kossakowska zwana również pierwszą damą polskiej fantastyki ponownie obroniła swój szlachetny tytuł. Matko, jak ja bym chciała tak pisać! Powieści są porywające, nie da się przejść obok nich obojętnie. Każda z nich ma w sobie swojego rodzaju zagadkę, którą autorka odkrywa nam wraz z zagłębianiem się w książkę. Jako pierwszego poznajemy pana Wilczyńskiego, cierpiącego na ptsd korespondenta wojennego. Co się dzieje dalej, nie zdradzę. Potem jest szeryf Barlows. Co się dzieje dalej, nie zdradzę. Troyden Harlows i Burzowe Kocię. Co się dzieje dalej, nie zdradzę. I ostatecznie Nataniel. Tu już w ogóle nawet słówka nie pisnę, to trzeba samemu przeczytać. Kapitalne, genialne, arcydzieło. Tak jak nie przepadam za zbiorami opowiadań, wolę zwartą fabułę, tak tu mamy do czynienia z mistrzostwem kreowania fabuły i ani trochę nie rzuca nam się myśl "eh, takie tam opowiadanie". Kossakowska posługuje się swoją wyobraźnią jak wiedźmin mieczem. Moja absolutnie ukochana autorka. Jak ja się cieszę, że żyję w czasach, kiedy tworzy. Chyba swój zachwyt opisałam już zbyt dosłownie