Upiór południa. Pamięć umarłych

Jakoś nigdy nie zaliczałam Mai Lidii Kossakowskiej do grona ulubionych pisarek. Ale po jej książki zawsze sięgałam z wielką przyjemnością. W sumie przeczytałam wszystkie jej utwory dostępne w bibliotece, z wyjątkiem "Upiora Południa". W naszej bibliotece nie ma pierwszego tomu tego cyklu i odkładałam tą lekturę do czasu, aż na niego trafię. Nawet w ostatni poniedziałek sprawdzałam w internetowym katalogu czy biblioteczne zbiory nie wzbogaciły się o jakieś nowości tej autorki. Jeszcze zanim rozeszła się tragiczna wiadomość i stało się jasne, że nowych utworów już raczej nie będzie. Ale to właśnie skłoniło mnie do sięgnięcia po ten tom. Ostatecznie to nie byłaby pierwsza seria, którą czytam nie po kolei. Autorka sama uważała, że "Upiór Południa" to jej najlepsze dzieło. Po przeczytaniu zaledwie jednej części trudno mi to ocenić, ale mnie bardziej podobał się "Takeshi". Ta powieść, choć wciągająca, przypomina mi opowieść z dreszczykiem, rodem z Dzikiego Zachodu. Coś jak jeden z odcinków "Strefy Mroku", lub innego, podobnego, amerykańskiego serialu. Czytając inne utwory pani Kossakowskiej doszłam do wniosku, iż musi ona być miłośniczką kotów, gdyż zawsze tak pięknie o nich pisze. Tu też umieściła 'koci wątek'. W sumie "Pamięć umarłych" to niezła lektura dla osób lubiących powieści z dreszczykiem. Ale chyba nie najlepiej trafiłam z momentem na czytanie tej pozycji. Jedna z postaci w tej książce ginie w ogniu. Biorąc pod uwagę okoliczności, dość makabryczny opis tej śmierci, sprawia jeszcze bardziej przerażające wrażenie. Myślę, że odejście autorki pozbawiło nas, czytelników wielu chwil przy lekturze doskonałych utworów, które mogłyby jeszcze powstać. Mnie zostało do przeczytania jeszcze kilka pozycji, których nie ma w bibliotece i oczywiście ten cykl do skończenia.