Tylko one. Polska sztuka bez mężczyzn

Nareszcie udało mi się przeczytać książkę p. Zientek i nie żałuję ani chwili spędzonej na lekturze, chociaż jest to dosyć obszerne tomiszcze ( prawie 600 stron ). To była prawdziwa przyjemność odkrywać razem z autorką artystki, o których wcześniej nie słyszałam, lub znałam je bardzo pobieżnie. Oczywiście jak zawsze, twórczość niektórych przemawia do mnie bardziej, innych mniej, a niektórych zupełnie nie, ale to nie ma żadnego znaczenia, bo każda z tych kobiet zasługuje na pamięć i docenienie. Autorka wykonała ogromną pracę, a że ma przy tym lekkie pióro, to czyta się tę książkę naprawdę świetnie. Pani Sylwia pisze o swoich bohaterkach z wielkim szacunkiem, chociaż nie stawia im pomników. To były kobiety z krwi i kości ze swoimi wadami, problemami, ale zawsze obdarzone ogromną determinacją i wiarą w sens własnej twórczej pracy. Niektóre starały się łączyć obowiązki rodzinne z pracą, inne poświęciły swoje relacje i życie uczuciowe wybierając sztukę. Prawie nigdy ich życie nie było łatwe. Dlatego cieszę się, że coraz więcej mówi się o zapomnianych artystkach, bo ogromnie szkoda by było pominąć tyle wspaniałych, wartościowych dzieł. Dla mnie to oczywiste, że podział sztuki na kobiecą i męską nie ma żadnego sensu. Jest tylko SZTUKA , albo bezwartościowy kicz. Warto samemu ocenić do której kategorii należą prezentowane w tej publikacji obrazy, rzeźby, tkaniny, czy instalacje. Ważne, że dzięki autorce i wielu innym osobom zaangażowanym w prezentowanie sztuki kobiet mamy wreszcie taką możliwość. „Tylko one” nie jest albumem, więc reprodukcji nie zmieściło się tutaj zbyt wiele, ale zachęcam do poszukania w internecie wspomnianych w tekście dzieł – naprawdę warto.