Blask Montparnasse'u. Artystki i artyści Szkoły Paryskiej

Patrząc na bieg historii, bardzo cieszy mnie misja, jaką poniekąd wyznaczyła sobie Sylwia Zientek. Jej zainteresowanie Szkołą Paryską ewoluowało do tego stopnia, że oto mamy kolejne dzieło dokumentujące życie, twórczość i działalność wielu osób, które dotychczas stały na mniejszym lub większym skraju zapomnienia. Paryż dawał artystom i artystkom to, czego nie dawało im żadne inne miejsce na świecie. Określany mianem stolicy świata, centrum wszechświata artystów, przyciągał bliskością sztuki, możliwością nawiązywania relacji z innymi twórcami, poczuciem tworzenia własnego miejsca na ziemi, a także perspektywą zdobycia chwały i uznania. Myśląc o Montparnassie, widzę go w barwach pełnych blasku, lecz w głębi dostrzegam także jego drugą, mroczniejszą stronę tę samą, o której opowiadała Frida Kahlo. Każdy moment ma różne odcienie, nic nie jest zero-jedynkowe, dlatego warto patrzeć na wszystko wielowymiarowo, wtedy staje się jeszcze ciekawsze. Autorka nakreśla delikatne życiorysy, skupiając się na otoczeniu, klimacie i różnorodnej społeczności. Poznajemy postacie, które budzą w nas całą gamę emocji. Po lekturze zostaje w głowie mnóstwo myśli, a obudzona ciekawość sprawia, że chcemy wiedzieć jeszcze więcej. Zientek, jak zawsze, przedstawia także szerszą perspektywę kobiet. Paryż dawał im o wiele większą swobodę niż inne kraje, ale mimo dostępu do tych samych wydarzeń co mężczyźni, wciąż pozostawały w ich cieniu. Ich twórczość była doceniana, lecz nie w takim stopniu jak dzieła mężczyzn. Ciekawym odniesieniem jest „męskość pędzla” kryterium, które wciąż bywało stosowane przy ocenie prac artystek. Ludzie oceniając prace artystek notorycznie porównują je do tych namalowanych przez mężczyzn, tak jakby prace artystów były kluczem według którego należy malować. Mimo to wiele artystek szło własnymi ścieżkami i chwała im za to!