Twierdza

Fabuła powieści Wilsona zasadza się na pomyśle cudownie wręcz prostym. Odległy kraj, opuszczona budowla, pradawne zło. W tym konkretnym przypadku są to: Rumunia, stara twierdza oraz spoczywające w nim tajemnicze, uśpione „coś”. Trwa II wojna światowa, do placówki zostają przydzieleni kroczący od zwycięstwa do zwycięstwa niemieccy żołnierze. Jednak ci, którzy bez trudu podbijali kolejne narody, na przełęczy Dinu natrafiają na coś, dzięki czemu sami mogą poczuć czym jest lodowaty strach. Stają się obiektem polowania. Przez większą część powieści autor nie zdradza nam co czyha w murach twierdzy. Zamiast tego jesteśmy świadkami kolejnych mordów na żołnierzach Wermachtu i członkach Einsatzkommando, dokonywanych przez tajemniczego napastnika. Wszelkie przesłanki zdają się sugerować, że jest to wampir, jednak i tego nie do końca możemy być pewni. Ta aura tajemniczości i nie do końca określonego zagrożenia to rzecz bezsprzecznie korzystna przy budowaniu nastroju grozy. W końcu to, czego nie widać, przeraża najbardziej. Zagadkę starodawnej budowli spróbuje rozwiązać schorowany profesor Cuza wraz ze swoją córką Magdaleną, którzy zostali ściągnięci na przełęcz Dinu przez niemieckich oficerów. Czy profesorowi uda się odgadnąć co morduje żołnierzy w Twierdzy? Czy wobec pradawnej siły, która spoczywała uśpiona przez pięćset lat Profesor pozostanie wiernym swoim ideałom ? A w końcu, czy Dobro zwycięży nad Złem? „Twierdza” to właściwie klasyka literackiego horroru. Pewne rzeczy mogą w niej irytować, jednak patrząc na całość, trzeba przyznać, że autor odwalił kawał dobrej roboty. Książka opiewa bardzo ciekawą historię, która sprawia, że od lektury trudno się oderwać. Chłoniemy niesamowitą atmosferę kartka za kartką, a tragiczne obrazy same układają się w głowie. Polecam!