Tunele

Duszna, klaustrofobiczna i mroczna powieść...I tylko po części chodzi mi o tunele. Kolejny raz zdarzyło mi się, ze powieść dla młodzieży bardziej mnie przeraziła niż niejedna powieść grozy, którą czytałam. Chyba jestem po prostu przewrażliwiona, gdy mam do czynienia z dziecięcymi bohaterami, wokół których dzieją się niezrozumiałe, złe rzeczy. Świat głównego bohatera, Willa, rozpada się, gdy znika jego ojciec. A ponieważ chłopiec odkrywa tunel, który rodziciel wykopał w piwnicy ich domu, wraz z przyjacielem Chesterem wyrusza na poszukiwania. I odkrywa podziemny świat i okazuje się, że całe dotychczasowe jego życie było wielkim kłamstwem. Szczerze mówiąc, główny bohater nie wzbudził mojej wielkiej sympatii. Jest taki nijaki. Najpierw zafiksowany na kopaniu tuneli, potem na odnalezieniu ojca. I wszystko chce zrobić sam. Autorzy zafundowali Willowi niezłe piekiełko - nie dość, że całe jego życie było fałszem, to jeszcze w żaden sposób nie może się dowiedzieć nic konkretnego o rzeczach, które go dotyczą. Mistrzowsko są za to wykreowani Styksowie - nie ma żadnych wątpliwości, kto w powieści jest czarnym charakterem. Ale chyba najbardziej poraziły mnie postaci dorosłych, pojawiające się w historii: niedojrzali, oderwani od rzeczywistości i nie można na nich polegać. Akcja w książce rozwija się dość wolno, bohaterowie bywają szalenie irytujący, ale mimo wszystko książkę dobrze się czyta. Może nie jestem zachwycona, ale na pewno sięgnę po dalsze części serii.