Spirala

Makabra i sceny z horroru klasy B - tak pokrótce mogłabym scharakteryzować ten tom "Tuneli". Jak dobrze mi się go czytało. Oczywiście Styksowie nadal dążą do przejęcia kontroli nad Górnoziemiem, ale ich plany są dużo ambitniejsze niż mogłam się spodziewać, a i sami Styksowie są kimś/czymś innym niż sugerował wcześniej autor. Kreacja kobiet Styksów jest po prostu mistrzowska - powiem szczerze, że troszkę mnie ona rozbawiła na początku, ale wraz z rozwojem akcji i coraz drastyczniejszymi scenami to rozbawienie mi przeszło. Przy wcześniejszych tomach często byłam zaszokowana ilością okrucieństwa, jaką serwuje czytelnikom autor. I w "Spirali" nic się pod tym względem nie zmieniło. Gordon postanowił nie oszczędzać swoich bohaterów i co chwila funduje im jakieś traumy, co jedna to gorsza. I gdy początkowo żal mi było Willa, bo jego dotychczasowe życie okazało się fałszem, to nawet nie przypuszczałam jak bardzo fałszywy ten fałsz być może. Chester też nie ma prawa mieć się za dobrze, więc i on zostaje odpowiednio doświadczony tragicznymi wydarzeniami. Generalnie akcja powieści praktycznie nie zwalnia. Co bohaterom uda się przechytrzyć Styksów, to oni uderzają z najmniej oczywistej strony. I tak non stop. Do tego dochodzą nastoletnie problemy, kto kogo lubi, a kogo nie. Dołączają też nowe, niezwykłe postacie (tu akurat pisarz nie miał wyjścia, skoro z takim upodobaniem likwiduje swoich bohaterów). Jeśli chodzi o atmosferę destrukcji i chaosu, Gordon umie doskonale ją budować. W dodatku bardzo przekonująco potrafi opisywać bezwzględność i okrucieństwo. I nie szafuje tanimi emocjami. Jego postaci nie są kryształowo czyste, a ich motywacja nie jest na ogół zbyt bohaterska, mimo że dokonują bohaterskich czynów. Ja dałam się wciągnąć w "Tunele". Teraz z wielką ciekawością i małym smuteczkiem sięgnę po ostatni tom.