Trzy wiedźmy

Szósta część cyklu, a druga część o czarownicach. Kto polubił Pratchetta za jego szczególny humor, ten nie będzie zawiedziony. Zawsze doceniam wielki kunszt i nie mającej granic wyobraźnię autora. Plusy: - oryginalna satyra trochę na „Makbeta” Szekspira, a chyba i inne dzieła; - trzy wiedźmy i duch króla Verence`a muszą doprowadzić do powrotu prawowitego króla na tron; - typowy angielski humor, miejscami absurdalny, ale przekazany inteligentnie; - świetnie nakreślone postacie poszczególnych wiedźm; - Babcia Weatherwax staje się powoli moją ulubiona postacią Świata Dysku, chociaż Niania Ogg nie odbiega jej poziomem; - epizod ze Śmiercią i jego duchowe rozważania; - miotła odpalana na „pych” rozbawiła mnie do łez, pozwoliła przenieść się w lata młodości i odpalania w ten sposób różnych „motorków”; - pomimo komediowego przekazu, zmusza do głębszych przemyśleń; - w końcowej części oryginalny zestaw teatralnych aluzji do wielu dzieł Szekspira; - mięśnie brzucha (ze śmiechu) pracują prawie nieustannie. Minus - trochę przewidywalne zakończenie. Ogółem książka bardzo dobra.