Trzeba być cicho

Książka pani Jelonek nie zachwyciła mnie, aczkolwiek podjęta w niej tematyka może wydawać się ważna. Na to jakimi jesteśmy dorosłymi, w dużej mierze ma wpływ nasze dzieciństwo, wychowanie, środowisko z jakiego się wywodzimy, i to po części udało się autorce zobrazować. Natomiast dla mnie było tutaj trochę za gęsto, za dużo wszystkiego i w sumie wyszło trochę tak nijako. Mamy główną bohaterkę Lunę, która pomimo swoich wpojonych przekonań chce wykrzyczeć swój ból, jej mąż Theo odurzający się ziołem walczy ze wspomnieniami i odrzuceniem żony, no i ta ożywcza Miśka, wprowadzająca odrobinę szaleństwa w ich zastany związek mierząca się ze swoimi demonami. Relacje całej trójki przenikają się wzajemnie, ale są jednocześnie tak rozmyte i pourywane, że odnosimy wrażenie dzieła niedokończonego. Dla mnie książka taka trochę o niczym, pisana na kolanie, bez głębszego przekazu, niekompletna. Czegoś mi tutaj zabrakło.