Trucicielka

Kolejny zbiór opowiadań Erica-Emmanuela Schmitta. Jakoś w ogóle ostatnio czytam dość dużo opowiadań pomimo, iż nie jest to mój ulubiony gatunek literacki. Zawsze mi się wydawało, że opowiadania są gorsze od powieści. Eric-Emmanuel Schmitt jednak znowu potrafił mnie zaskoczyć. Zbiór zawiera 4 opowiadania: tytułową „Trucicielkę” oraz trzy inne. Wszystkie jednak dotyczą jednego tematu: obsesji i tego do czego może ona doprowadzić oraz możliwości przemiany człowieka, odkupienia win. W każdym pojawia się także święta Rita - patronka od spraw trudnych i niemożliwych, która miłością potrafiła pokonać nienawiść i doprowadzić do zgody wśród zwaśnionych rodzin. Takie też jest główne przesłanie opowiadań - zło dobrem zwyciężaj. W prozie Schmitta najbardziej urzeka bogactwo emocji w ascetycznej formie. Autor odkrywa najciemniejsze zakamarki ludzkiej duszy, przedstawia interesujące historie z wachlarzem emocji (jak na okładce) od miłości po nienawiść. Éric-Emmanuel Schmitt to jeden z ciekawszych pisarzy. Różnorodność jego twórczości sprawia, że za każdym razem z ciekawością biorę do ręki kolejną jego książkę. Autor ten ma niezaprzeczalny talent do wzbudzania w czytelniku emocji, których on sam się nie spodziewa. Po raz kolejny oczarował mnie prosty i zwięzły język autora, którym potrafi doskonale operować i przekazać mnogość uczuć, emocji i złożoność ludzkiej psychiki. Niezaprzeczalnie jest też znakomitym znawcą ludzkiej duszy. Pamiętnik autora zamieszczony na końcu książki zmusił mnie do refleksji. Doceniłam ogrom pracy poświęcony tej krótkiej formie, jaką jest opowiadanie dotąd bardzo przeze mnie niedoceniane w stosunku do powieści.