Tropami rena

Czytając historie dalekiej Północy ogarnia mnie za każdym razem tęsknota i nostalgia za światem, który jest niesamowicie odległy. Nie doświadczę go nigdy, bo na Północ na pewno się nie wybiorę, ale ten świat mnie niesamowicie pociąga i wywołuje marzenia o życiu nomady. Wilk – wyznawca Drogi, wyznawca włóczęgostwa, jego modlitewnikiem są "Ścieżki śpiewu" Chatwina (nowe tłumaczenie to "Pieśni stworzenia"),notuje własną tropę, którą zakończy dopiero śmierć, przywołuje wielu ciekawych pisarzy, poetów. Z początku ciągnie nas tropem Saamów i renów, daje mnóstwo ciekawostek, by następnie wywłóczyć nas po swojej głowie – zachwyciły mnie rozważania Wilka na temat drogi, ruchu, ciągłej podróży, problemów wynikłych z osiadłego trybu życia – najlepszym lekarstwem jest podróż. A najlepsza śmierć? Utonąć, chcąc objąć odblask księżyca w rzece, jak pewien poeta...