Dom nad Oniego

Bardzo lubię dzienniki pisane z myślą o ich publikacji, to trochę forma gry autora z czytelnikiem, autor pokazuje nam siebie takiego jakiego chce, i daje nam tyle ile chce. Ciekawie jest poznać, czym się chce z nami podzielić Mariusz Wilk. Momentami czytało mi się ciężko, przejawia on bowiem prawdziwie rosyjską duszę – szczególnie w języku, co sprawiło, że czasami nie wiedziałam o czym czytam :)) Momentami też przeszkadzało mi poczucie wyższości, które czasami przejawiają ludzie odcięci od świata, znajdujący ukojenie w samotni i daleko od zgiełku – mianowicie podejście, że mnie to nie dotyczy, wasze wojenki, wasz chaos – ja jestem ponad to... No i przede wszystkim trochę się pomylił w stosunku do Putina i... przekonaniu o braku imperialistycznych zapędów Rosji – Wilk pisał swój dziennik w 2005 roku, a ja czytam o tych jego przemyśleniach w niesamowitym momencie historii... Jakie myśli przewijają się TERAZ po głowie Wilka? Faktem jest jednak, że Wilk ma niesamowity dar opowieści, chce się to czytać, genialnie wplata w swoje zapiski cytaty z różnych książek, myśli pisarzy, opisy nieznanych lub zapomnianych, a bardzo ciekawych ludzi. To prawdziwe bogactwo przemyśleń, świetnie takie podjęcie tematu ujmuje Andrzej Bobkowski w "Szkicach piórkiem": "Jedynym uczuciem we mnie jest teraz ciekawość, intensywna, gęsta, zbierająca się wprost w ustach jak ślina. Patrzeć, patrzeć, wchłaniać, zapamiętać" – z tego wyłania się ciekawa myśl, że "Prawdziwy pisarz to nie ten, który dobrze pisze – to ten, który najwięcej dostrzega". Mariusz Wilk i świetnie pisze i dużo dostrzega. Pisze pięknym językiem, którym chcemy się zarażać. Z drugiej strony – budzi w nas ciekawość świata i ludzi.