Transmigracja Timothy'ego Archera

Ostatnia powieść Philipa K. Dicka, ostatnia część tzw. trylogii „Valisa” i jak na razie ostatnia z zaplanowanych przeze mnie do przeczytania powieści Dicka przynajmniej w tym roku, ale zdecydowanie nie ostatnia, jeśli chodzi o to- co ma w sobie do zaoferowania czytelnikowi. Nie jest, to może szczytowe osiągnięcie Dicka, choć dla wielu może i tak jest, dla mnie jest to pozycja niezwykle interesująca, jednak mimo wszystko niepowalająca swą wielkością, jest to powieść ukazująca tak naprawdę szamotanie się autora pod przykrywką fikcji literackiej między wiarą a niewiarą w Boga, jest to szukanie drogi, może nawet nie tyle drogi ile własnej ścieżki prowadzącej do znalezienia odpowiedzi jakby nie patrzeć na jedno z fundamentalnych pytań człowieka: jak to jest z tym Bogiem, gdzie znaleźć dowody na jego istnienie i jak ewentualnie zinterpretować to, co zostało znalezione. W moim odczuciu Dick próbował złapać zbyt wiele srok za ogon, połączyć razem różne religie i wierzenia wrzucając wszystko, jak leci do jednego kotła tak: Apolla, Atenę, Buddę, Wisznu, Jezusa Chrystusa itd. przyprawiając to szczyptą własnej wyobraźni, podsycanej różnego rodzaju nie zawsze legalnymi wspomagaczami no i wyszło to, co wyszło: chaos i zamieszanie, jednym słowem groch z kapustą (powyższy wniosek odnosi się do autora, a nie do powieści). Książka, mimo iż nie dorównuje (moje subiektywne odczucie) poziomem powieści „Valis”, to mimo wszystko zasługuje na bardzo dobrą ocenę i warta jest przeczytania, tym bardziej że nie jest tak skomplikowana, jak „Valis”. Czyta się naprawdę dobrze, pod warunkiem znajomości faktów biblijnych tak Starego, jak i Nowego Testamentu, bez spełnienia powyższego wymogu mogą wystąpić niejakie trudności w odbiorze powyższego dzieła, nie mówiąc już o pełnym zrozumieniu niektórych przedstawionych i roztrząsanych przez bohaterów powieści fragmentów i niuansów zawartych w Biblii. Pozycja obowiązkowa dla miłośników twórczości Philipa K. Dicka, dla pozostałych nie koniecznie zwłaszcza bez uprzedniego przeczytania dwóch wcześniejszych tomów. Polecam.