Toy Wars

Co by nie mówić, na pewno lepsze to niż Achaja. Jakoś sf imć Ziemiańskiego pochodzi mi bardziej niż jego fantasy. Ale może to tylko moje widzimisię. Bo jak przeczytałem w biogramie, pół miliona Polaków z wypiekami na twarzy przeczytało tamten cykl wrocławskiego architekta, poważnie nabijając mu kabzę. Trudno właściwie powiedzieć dlaczego ta powieść( czy może zbiór trzech ściśle ze sobą powiązanych opowiadań) nie odrzuca mnie tak jak Achaja, bo przecież to podobny styl. Ten tani żołnierski humor, te „wyrafinowane” sprośne dowcipy, ta brutalna filozofia życiowa wypełniająca umysły niezbyt skomplikowanych bohaterów, którzy zwycięsko wychodzą z każdej masakry. Ale gdy czyta się to na luzie i z dystansem, to przygody Zabaweczki nie wydają się tak głupie jak historia ciężko doświadczonej księżniczki. Nie wiem, może chodzi o to, ze czegoś innego oczekuję od fantasy, a tu w klasycznym sf taka totalna rozwałka staje się zupełnie strawna. Gdy czyta się na luzie, rzecz jasna. Za dwie pierwsze części dałbym najwyżej 5 gwiazdek. Za to ostatnia(najdłuższa) jest tak rozdokazywana, wariacka i nieprawdopodobna, że premiuję ją jeszcze jednym oczkiem, ale na pewno nie więcej. Bo to wariactwo jest wariactwem ściśle skomercjalizowanym, wtłoczonym w sprawdzone schematy fabularne i w ogóle całość jest podana wyłącznie jako towar, który ma się sprzedać. Wszystko w tej książce woła: „Kup mnie, bo jestem taka odjechana i fajnie się czytam!” Właśnie. Ta natrętność komercji ... To prawda, że książki pisze się dla kasy. Ale nie tylko dla niej.