To, co nie nasze

Na trzydzieste szóste urodziny Izabeli mąż kupuje domek w okolicy Ostródy. Robert zaprasza tam małżonków Darię i Wojtka, z którymi niedawno nawiązał kontakt. Obie pary łączy tragedia. Obu parom zaginęły córki. Obie nie tracą nadziei, że ich dzieci się odnajdą. Pozornie niewinnie spędzony wspólny weekend niesie za sobą poważne konsekwencje. Choć tematyka nie jest nowością w gatunku thrillera psychologicznego, to autorce udało się stworzyć nowatorską historię. Również kreacje bohaterów są ciekawe. Daria pochodzi z bogatego domu, jest rozpieszczona i roszczeniowa. Jej mąż Wojtek wspiera ją jak może, gdy jego żona traci kontrolę, czekając na cud, który nie chce się wydarzyć. Amelka nadal nie wraca. Izabela nie chce dać się złamać traumie. Jest aktywna zawodowo. Walczy ze sobą, by powrócić do życia. Jednocześnie pokój zaginionej Igi wciąż na nią czeka. Kobieta marzy o kolejnym dziecku, ale Robert nie chce o tym słyszeć. Historia podzielona została na kilka części. Autorka oddała narracyjny głos dwóm matkom. Tylko nieliczne rozdziały należą do innej postaci. Powieść jest napisana dobrym stylem budzącym zaciekawienie w czytelniku. W ogólnym rozrachunku książka mi się podobała, ale brakowało zwrotów akcji, zaskoczeń, wzlotów historii, polotu.