Nimfomanka

O czym jest książka, mówi tytuł. Sięgając po nią, trochę liczyłam na to, że będzie to płytka, prymitywna opowieść, którą będę mogła skrytykować. Jednak nie jest to tandetna historia o wyuzdanym seksie. To historia opowiadająca, co się wydarzyło, że tak się skończyło. Seksoholizm ukazany jako zaburzenie, które korzenie ma w dzieciństwie. Maska zasłaniająca przed potworami w ludzkiej skórze. Anita to nimfomanka, dla której seks jest koniecznością, czymś, co potrzebuje, by żyć, by wewnętrzne demony nie wciągnęły ją w otchłań depresji. "Gdy­bym trak­to­wa­ła seks jak za­ba­wę, nie by­ło­by spra­wy. Za­ba­wia­ła­bym się z kim chcę i kiedy chcę, mam w końcu do tego prawo. Ale dla mnie to przy­mus, im­puls, który muszę za­spo­ko­ić, chcąc cho­ciaż przez chwi­lę nor­mal­nie funk­cjo­no­wać. Klą­twa. Obrzy­dli­wość. Hańba. Skaza." Z powodu rozwiązłości Anity mężczyźni nie traktowali jej poważnie, okazywali jej brak szacunku, co jeszcze pogłębiało chęć dowartościowania, a sposób znała tylko jeden. I tak karuzela szaleństwa napędzała się coraz bardziej. "Przez ostat­nie lata roz­pacz­li­wie szu­ka­łam mi­ło­ści, ale wszy­scy męż­czyź­ni, któ­rych spo­ty­ka­łam, po­tra­fi­li tylko brać, nie dając mi nic w za­mian. [...] Byłam dla nich głu­pią dupą, którą w każ­dej chwi­li można było wy­mie­nić na młod­szą czy ład­niej­szą. Za­baw­ką, po którą się­ga­li, kiedy im pa­so­wa­ło. Ale, co naj­bar­dziej mnie bo­la­ło, sama im sie­bie po­da­wa­łam jak na tacy, nie po­tra­fi­łam prze­stać. W każ­dej nowej zna­jo­mo­ści wi­dzia­łam szan­sę na mi­łość i wspól­ny spa­cer przez życie, do­sta­wa­łam jed­nak tylko ochła­py. „Facet nigdy nie do­ce­ni tego, co zdo­był bez wy­sił­ku” – po­wie­dzia­ła mi kie­dyś ko­le­żan­ka. Mój pro­blem po­le­gał jed­nak na tym, że kiedy tylko wi­dzia­łam w ich oczach za­in­te­re­so­wa­nie, tra­ci­łam cały zdro­wy roz­są­dek [...]" Historia ukazuje cierpienie psychiczne osoby, która nie potrafi zapanować nad własnym ciałem i żądzami. Odruch, który jest autodestrukcyjny. Potrzeba seksu z przygodnymi mężczyznami była znacznie silniejsza niż obawa przed HIV. Anita robiła to dosłownie z każdym, który okazał jej minimum zainteresowania. Właściwe wystarczyło, żeby zapytał o godzinę, a Anita kierowała rozmowę w taki sposób, by i zainteresowanie jej osobą się pojawiło. "Jed­nak prze­ra­ża­ją­ca au­to­de­struk­cja, w któ­rej każ­de­go dnia się po­grą­żam, świet­nie mówi sama za sie­bie – po­mi­mo tego, że nie je­stem głu­pia, od dłu­gich lat robię wszyst­ko, żeby się wy­nisz­czyć… Fi­zycz­nie, psy­chicz­nie, mo­ral­nie. Pod każ­dym wzglę­dem." " Dla nich je­stem ła­twym ką­skiem, ale rzad­ko który po­tra­fi za­wcza­su prze­wi­dzieć kon­se­kwen­cje bliż­szej zna­jo­mo­ści z ko­bie­tą taką jak ja. Są za­śle­pie­ni żądzą, do­kład­nie tak, jak ja je­stem opę­ta­na moim na­ło­giem. Uzu­peł­nia­my się. Fa­ce­ci, któ­rym się wy­da­je, że mogę być dla nich dar­mo­wą za­ba­wecz­ką, i ja – cią­gle na­pa­lo­na, obłą­ka­na w swo­jej cie­le­sno­ści, „ero­tycz­na schi­zo­fre­nicz­ka”. [...] Grze­chem jest grze­szyć, ale i na­kła­niać do złego. Grze­szę więc po­dwój­nie czy może każde z nas za­pła­ci za wła­sne winy? Ale ja nie wie­rzę w pie­kło i żadne wizje pie­kiel­ne­go ognia. Pie­kłem jest moja co­dzien­ność i każdy jeden zły wybór. Pie­kłem jest moje życie i po­czu­cie uwię­zie­nia w moim ciele. Ogień pło­nie we mnie i trawi wszyst­ko, co jest dla mnie ważne i dobre. Ogień nie­kon­tro­lo­wa­nej, ośli­zgłej, nie­po­ha­mo­wa­nej żądzy." Sięgając po książkę, z góry założyłam, że sobie poużywam, krytykując ją. Pod tym względem czuję lekki zawód, ale zdecydowanie nie czuję rozczarowania historią, przekazem, morałem.